Ανεπίκαιρη επικαιρότητα

Πρωτοπρεσβύτερος

ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ι. ΠΑΠΑΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το μάθανε πια απέξω το ποιηματάκι τους και μας το λένε κάθε χρονιά τις παραμονές των εθνικών μας επετείων ή της Μεγάλης Εβδομάδας αμφισβητώντας ιστορικά γεγονότα αποδεδειγμένα, αφ’ ενός, και την απαστράπτουσα θεότητα του Χριστού, αφετέρου. Είναι οι κατ’ ευφημισμόν «διαφωτιστές», «εκσυγχρονιστές», και «προοδευτικοί» ενώ πρόκειται για σκοταδιστές, αναχρονιστικούς κι οπισθοδρομικούς στην ουσία. Και στους επιστημονικοφανείς ισχυρισμούς τους μην έχοντας επιχειρήματα προβάλλουν από τα Μ.Μ.Ε. δογματικά τις απόψεις τους χαρακτηρίζοντας τον εαυτό τους «προοδευτικόν» και εμάς τους άλλους συλλήβδην συντηρητικούς και οπισθοδρομικούς.

Αφήνοντας κατά μέρος ως ανάξια λόγου και σχολιασμού τα όσα επαναλαμβάνουν κάθε χρόνο για τον πρόσφατο εορτασμό της εθνεγερσίας του 1821, αν και τελικά καταλήγουν σε μπούμερανγκ γι’ αυτούς (όπως με την άρνηση του «κρυφού σχολείου» που φέτος, εξ αιτίας τους, ήρθαν στο φως νεότερα στοιχεία για την ύπαρξή του), θα σταθούμε στα όσα παπαγαλίζουν, τα προεόρτια των Παθών και της Αναστάσεως του Χριστού, εισαγόμενα φθηνά και άνοστα. Είναι και αυτά ενορχηστρωμένα με τα προηγούμενα για το ξεθεμελίωμα του Γένους, βάσει παλαιοτέρου σχεδίου αφελληνισμού του και αποχριστιανισμού του.

Από παλιότερα, όλο είχαμε και κάτι τέτοιες μέρες με το σκοπό αυτό! Θα θυμάστε την κινηματογραφική παραγωγή «Ο τελευταίος πειρασμός» που βασιζόταν στο γνωστό έργο του Καζαντζάκη, προσβλητικό και βλάσφημο για το θεανδρικό πρόσωπο του Ιησού, τη σκανδαλοθηρία και προβολή εκκλησιαστικών σκανδάλων, νεότερα δε την παρουσίαση εκτρωματικών βιβλίων ως εκείνο το βλάσφημο λογοτεχνίζοντος πολιτικού, κατόπιν το παραμύθι του Νταν Μπράουν, «ο Κώδικας Ντα Βίντσι», πέρσι ‘Το κατά Ιούδαν ευαγγέλιον» και φέτος το ντοκυμανταίρ »Ο χαμένος τάφος του Ιησού Χριστού» του σκηνοθέτη Τζαίημς Κάμερον, κατά τον οποίον (εδώ πια η φαντασία καταλήγει σε παράκρουση) «βρέθηκαν τα οστά του Θεανθρώπου και της οικογενείας του εναποτεθειμένα σε μικρές λίθινες οστεοθήκες οι οποίες και ανακαλύφθηκαν το 1980 στα περίχωρα της Ιερουσαλήμ σε αρχαίο τάφο!» Όσο για «του χρόνου» νάμαστε καλά υπάρχει επαρκής χρόνος για τερατοσυλλήψεις, τερατοοκυήσεις και τερατογεννήσεις ….

Δεν αξίζει τον κόπο να αναιρέσει κανείς με αποδεικτικά στοιχεία το προϊόν της διανοητικής παρακρούσεως του Τζαίημς Κάμερον. Αλλά επειδή υπάρχουν και αφελείς και εύπιστοι που πιστεύουν ό, τι τους «σερβίρει» η στρατευμένη ιδεολογικά και συμφεροντολογικά πληροφόρηση των Μ.Μ.Ε., θάθελα, επικαλούμενος την κοινή λογική του μέσου σκεπτομένου ανθρώπου, να ρωτήσω: Πώς οι φοβισμένοι, απογοητευμένοι και διασκορπισμένοι μαθητές του Χριστού, εξουδετερώνοντας τη

φρουρά του τάφου έκλεψαν και έθαψαν κάπου αλλού το σώμα του Ιησού διαδίδοντας ένα ανώφελο γι’ αυτούς ψέμα; Και πώς δεν το αντελήφθη καν οι άσπονδοι εχθροί του Χριστού, το Ιουδαϊκό ιερατείο, παραμένοντας σιωπηλό και αμήχανο, μπροστά στην πρόκληση των μαρτύρων και υποστηρικτών της Αναστάσεως που διατυπωνόταν με την πρόταση: «ή τον ταφέντα δότωσαν ή αναστάντα προσκυνήτωσαν;» και κατέφευγαν στο γνωστό τρόπο αποσιωπήσεώς του; Αλλά, περισσότερο, πώς αυτή η συνταρακτική «ανακάλυψη» που έγινε – όπως ισχυρίζεται αυτός ο παραμυθάς το 1980 αποσιωπήθηκε 27 ολόκληρα χρόνια από τους «μένεα πνέοντας» παλαιότερα και ιδιαίτερα τα νεότερα χρόνια δεδηλωμένους εχθρούς του Χριστού και της Εκκλησίας του; Μα ξεπεράσαμε πλέον τα όρια της πιο φανταστικής μυθοπλασίας καταφεύγοντας σε ανεπίτρεπτο παραπληροφόρηση και απατεωνιά των 20 από Χριστού αιώνων!

Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τα όσα κατά καιρούς από τη νύκτα της Αναστάσεως έως τον περασμένο αιώνα τον «απατεώνα» ισχυρίσθηκαν οι αρνούμενοι την Ανάσταση και αναμυρηκάζουν οι σύγχρονοι αντίχριστοι. Η αναφορά μας, ειδικότερα σ’ αυτόν τον θλιβερό σκηνοθέτη που για να προσφέρει στο καταναλωτικό κοινό «ό,τι πουλάει» παραμυθιάζει τους ανύποπτους και αφελείς.

Θα ολοκληρώσω την αναφορά μου στην παράνοιά του με τα λόγια του γνωστού αρθογράφου της »Γκάρντιαν» Τζάστιν Θάκερ για το ανόητο αυτό ντοκιμαντέρ «O χαμένος τάφος του Ιησού Χριστού». Λέγει λοιπόν ο σοβαρός αυτός αρθογράφος: «Είμαι γιατρός και δόκτωρ της Θεολογίας και είναι ασύνηθες να βλέπω να χλευάζονται και οι δύο επιστήμες μου». Στον τόπο μας όμως τις τελευταίες δεκαετίες χλευάζονται χωρίς προηγούμενο τα ιερά και τα όσια του Γένους, «λόγω και έργω», πράγμα που συνιστά ποινικόν αδίκημα όπως και η διασπορά ψευδών ειδήσεων με την ανθούσα στις ημέρες μου παραπληροφόρηση και ύβρη που μένουν ακόλαστα αφού «ο νόμος ητόνησεν». Εύστοχα ο μακαρίτης θυμόσοφος, Ροΐδης, έγραφε πως δεν υπάρχει ανάγκη ψηφίσεως νέων νόμων αλλά ενός μόνον που να ορίζει την εφαρμογή των κειμένων νόμων. Προσφάτως ακούσαμε από δημοσίους άνδρας και «εκπροσώπους» των Α.Ε.Ι. να δηλώνουν ανερυθρίαστα ότι ας ψήφισε η Βουλή τον γνωστό νόμο και ας ισχύει, εμείς κ δεν θα τον εφαρμόσουμε! Και εν τοιαύτη περιπτώσει τι χρειάζεται η κουκούλα για όποιο αδίκημα θέλει κανείς να διαπράξει; Και πού εξωθούμε τους νέους μας με τέτοια «πανεπιστημιακά μαθήματα»; Για την πλεονάζουσα πια χλεύη και ύβρη και την ακμάζουσα παραπληροφόρηση, αρθογράφος της »Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν» για να διευκολύνει τους επιδόξους μιμητές των ως άνω τερατολόγων και να μην εξοδεύουν από την «πολύτιμο» μεταλλαγμένη φαιά τους ουσία, τους δίδει την εξής συνταγή:

«Πάρετε έναν ιερό θησαυρό. Προσθέστε μια πολύ σκοτεινή συνωμοσία. Ρίξτε και ένα όνομα γνωστό Ντάντε, Αρχιμήδης, Μακιαβέλλι, Πόε, Σαίξπηρ, Βλαντ ο Ανασκολοπιστής, ό, τι θέλετε – και ανακατέψτε τα όλα, σε μία πυκνή σούπα. Αν υπάρχει χώρος για τους ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης ή λίγο γενετικό υλικό από πρόσωπο της Βίβλου, βάλτε τα κι αυτά οπωσδήποτε στο χυλό» (Για τη μετάφραση του παραθέματος ευχαριστώ την «Καθημερινή»).

Η σούπα αυτή, εύγευστη και ευκολοχώνευτη, καλοπληρωμένη στους γνωστούς σερβιτόρους της, διανέμεται δωρεάν όπως η φασολάδα του «Κουρτουλους» επί Κατοχής.

Τέτοιες ημέρες θάταν καλύτερα να μην ασχοληθούμε με τους εικονομάχους και εικονοκλάστες των ιερών και οσίων αλλά με το βαθύτερο λυτρωτικό νόημα των ημερών αυτών. Ωστόσο επειδή οι εχθροί του Χριστού «εβουλεύσαντο ίνα και τον Λάζαρον αποκτείνωσιν ότι πολλοί δι’ αυτόν υπήγον των Ιουδαίων και επίστευον εις τον Ιησούν». (ΙΩΑΝΝΟΥ IΒ,10-12), δεν γνωρίζουμε μέχρι ποίου σημείου θα προχωρήσουν και θα φθάσουν, οι σύγχρονοι μιμητές τους, και τι βυσσοδομούν. Ας είμαστε «γρηγορούντες και προσευχόμενοι ίνα μη εισέλθω μεν εις πειρασμόν».

Σ