Η ΚΟΠΡΟΣ ΤΟΥ ΑΥΓΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΗΡΑΚΛΗΣ

Και μια νέα ελληνική πρωτιά. Όχι στα γήπεδα ή τα στάδια ή τα επιστημονικά εργαστήρια της Ευρώπης, αλλά στο στίβο της καθημερινής ζωής. Πρωτιά για πρωτιά!. .. Μια νέα πρωτιά που κάθε άλλο μας τιμά και μπορούμε να καυχιόμαστε γι’ αυτήν. Ποια είναι αυτή; «αισχρόν εστίν και λέγειν». Είναι η πρωτιά μας στη … διαφθορά!

Εκείνοι που ασχολούνται κατ’ ειδικότητα με αριθμητικές εκτιμήσεις και στατιστικές, αξιολογώντας καταστάσεις και γεγονότα σε επίπεδο συγγενών λαών, μας απένειμαν τελευταία το «χρυσό μετάλλιο» της ηθικής διαφθοράς. Μας χαρακτήρισαν ως τον πλέον διεφθαρμένο ηθικά, λαό της Ευρώπης!

Δεν ξέρω αν ο χαρακτηρισμός αυτός συνιστά υπερβολή. Αλλά κι αν δεν αξίζουμε το «χρυσό» ή το «αργυρό», οπωσδήποτε το «χάλκινο» αφού είμαστε στους κορυφαίους της θλιβερής αυτής επιδόσεως, παίρνοντας τους περισσότερους βαθμούς από άλλοτε … Και είναι βέβαιο, ότι για τη «διάκριση» αυτή δεν δωροδοκήσαμε κανένα… «την πήραμε με το σπαθί μας»!. .. Και συνηγορούν στο χαρακτηρισμό αυτό τα καθημερινά σκάνδαλα, εφ’ όλης της ύλης της δημοσίας και ιδιωτικής ζωής, που έρχονται τελευταία στο φως και είναι το πρώτο και κύριο θέμα στην ενημέρωσή μας από τα Μ.Μ.Ε.

Εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας τις προάλλες είχε πρωτοσέλιδο με μεγάλους τίτλους και υπότιτλους δημοσίευμα, για την πολύμορφη διαφθορά σε αριθμούς που τσακίζουν κόκαλα:

Δυόμιση εκατομμύρια συνέλληνες «λάδωσαν» δημοσίους υπαλλήλους για να επιτύχουν συντομότερη διεκπεραίωση εκκρεμούντων αιτημάτων τους (νομίμων και παρανόμων) … Ένας στους δυο που διορίστηκαν σε δημόσια ή και ιδιωτική υπηρεσία «μπήκε απ’ το παράθυρο» … Τριανταπέντε στους εκατόν προώθησαν σε θέσεις στενούς συγγενείς, κουμπάρους κλπ., ενώ κάποιοι απ’ αυτούς σχετίζονται με ύποπτα πρόσωπα … Και »ο χορός καλά κρατεί».

Στα παραπάνω προστίθενται η ανασφάλεια, η αφερεγγυότητα, η εκμετάλλευση, η εγκληματικότητα, τα σεξουαλικά εγκλήματα και οι αποτροπιαστικές διαστροφές σε αριθμούς μεγάλης επιδόσεως.

Πώς μετά να μην διεκδικούμε τον τίτλο της επονείδιστης πρωτιάς;

Βέβαια το φαινόμενο της διαφθοράς δεν είναι σημερινό αφού εκπηγάζει από

την αμαυρωθείσα μεταπτωτική ανθρώπινη φύση. Ωστόσο παρουσιάζεται κατά περιόδους στην πορεία του κόσμου, από τη Βιβλική ιστορία έως σήμερα με διαφορετική ένταση και μορφή. Είναι «νόσος» ενδημική που κατά καιρούς γίνεται επιδημική και κάποτε πανδημία. Και σήμερα ζούμε την τελευταία της μορφή, μια μορφή «προκατακλυσμιαία». Και κάτι άλλο ακόμη: Ο λαός μας που είχε παραδοσιακά την ευσέβεια και την αρετή ως αξίες, διδάσκοντας και τους άλλους λαούς, σήμερα τις αντικατέστησε με απαξίες που τις λατρεύει και βιώνει αναίσχυντα.

Παλιότερα, οι πάσης φύσεως ηθικές παρεκτροπές συνοδεύονταν από την ντροπή και καταδικάζονταν από το λαϊκό αίσθημα. Σήμερα γίνονται ασύστολα, θεωρούνται «εξυπνάδα» και «λεβεντιά», τείνουν να γίνουν τρόπος ζωής. Το λεγόμενο ελληνικό «φιλότιμο» ξεθώριασε, και σπανίζει. Διανύουμε την εσχάτη κρίση ως ανθρωπότητα αλλά και ως λαός. Στις ημέρες μας εκπληρώνεται η πρόρρηση του Ησιόδου όπου κατά τη διάρκεια της ζωής του «πέμπτου γένους» η Αιδώς και η Νέμεσις θα εγκαταλείψουν τις κοινωνίες μας λόγω του πληθωρισμού της κακίας και περισσότερο τα λόγια του »αποστόλου των εθνών» Παύλου που αναφέρονται στις «έσχατες ημέρες»: «έσονται γαρ οι άνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεύσιν απειθείς, αχάριστοι, ανόσιοι, άστοργοι, άσπονδοι, διάβολοι, ακρατείς, ανήμεροι, αφιλάγαθοι, προδόται, προπετείς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μάλλον ή φιλόθεοι … (Β’ επιστ. προς Τιμόθεον γ, 2-4).

Σήμερα ζούμε σε μιά έξαρση του φαινομένου διαφθορά και όχι τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα κάποιας σποράς του τελευταίου ημίσεος του περασμένου αιώνα, το ξεχείλισμα ενός δυσώδους βόθρου που δεχόταν τα λύματα ανατρεπτικών και αμοραλιστικών ιδεών και συμπεριφορών της κάθε είδους ηγεσίας. Και ό,τι φυσικότερο «ο γαρ εάν σπείρη άνθρωπος, τούτο και θερίσει’» (Γαλάτας στ’ 7). Και δεν νομίζετε πως είναι, αν μη τι άλλο, αλλά παράλογο και άδικο να ζητούμε να τα φορτώσουμε όλα στη σημερινή πνευματική και πολιτική ηγεσία; Η διαφθορά δεν έχει κομματικό χρώμα. Οι διεφθαρμένοι, οι «παντός καιρού» τρυπώνουν και δρουν παντού.

Η διαφθορά δεν έχει κομματικό χρώμα.

Απλούστατα, αυτό που ζούμε σήμερα είναι ότι ο βόθρος ξεχείλισε και το τραγικότερο εξακολουθεί να δέχεται και νέα λύματα … Ο χαρακτηρισμός που μας απένειμαν οι ξένοι, τα νεότερα σκάνδαλα που έρχονται στο φως, το κλίμα που δημιουργείται λόγω προεκλογικής περιόδου εξ αμοιβαίων καταγγελιών, διαμορφώνουν μιαν εικόνα εσχάτης διαφθοράς που θα μπορούσε να περιγράφει με τους γνωστούς λόγους του προφητάνακτα: «πάντες εξέκλιναν, άμα ηχρειώθησαν, ουκ έστι ποιών χρηστότητα, ουκ έστιν έως ενός»! Οι ολίγες, ποσοστιαία, εξαιρέσεις, επιβεβαιώνουν τον γενικόν κανόνα. Και για να μην θεωρηθεί ο χαρακτηρισμός που μας απενεμήθη ως του πλέον διεφθαρμένου λαού, του λαού μας, και η εικόνα που προβάλλουμε υπερβολή, ρωτά: Υπάρχει περίπτωση χειρουργικής επεμβάσεως χωρίς «φακελάκι»; άμεση εξυπηρέτηση από αρμόδια υπηρεσία, χωρίς γραφειοκρατική εμπλοκή και καθυστέρηση, άνευ «λαδώματος» και «γρηγοροσήμου»; διορισμός, και όταν διαθέτει κανείς «τα προς τούτο προσόντα», χωρίς κάποιο πρόσωπο- μέσον;

Αξιοκρατική επιλογή και αναγνώριση των ολίγων που αγωνίζονται να σταθούν όρθιοι;

Ίσως κάπως καθυστερημένα (ποτέ δεν είναι αργά) οι «εν εξουσίαις» προβληματισμένοι ζητούν και επιχειρούν την κάθαρση. Το γεγονός, ασχέτως τόλμης και αποτελεσματικότητος των μέτρων που προτείνονται, μας δημιουργεί μιάν ελπίδα βελτιώσεως. Η εισαγωγή στη Βουλή προτάσεων και νομοσχεδίων κατασταλτικών και προληπτικών, αυστηροτέρων ελέγχων και ποινών για τους παραβάτες θα έχουν ασφαλώς κάποια αποτελέσματα. Αλλά ας μη λησμονούμε τη ζωτικότητα της διαφθοράς που σαν άλλη Λερναία Ύδρα σε κάθε κεφάλι που της κόβεται φυτρώνουν άλλα δύο, καθώς και του καταστρεπτικού ζιζανίου των καλλιεργειών, της αγριάδας, που όσο κι αν αφανίσουμε επιφανειακά ξαναφουντώνει λόγω του βαθιού ριζώματός της.

Η διαφθορά θα καταπολεμηθεί αποτελεσματικά – χωρίς βέβαια και να εκλείψει εντελώς-αλλά να αποτελεί πάντως περιορισμένο και καταδικαζόμενο φαινόμενο-όταν σταματήσει η εισαγομένη μεταλλαγμένη καρκινογόνος σπορά και χτυπηθεί το κακό στις ρίζες του. Στην ανακατάταξη των αξιών που έγινε με την αντιστροφή της αξιολογικής πυραμίδος τους τις τελευταίες δεκαετίες, όπου τη θέση των θεμελιωδών καθιερωμένων ηθικών και πνευματικών αξιών, πήραν κατώτερες αξίες αισθησιακές, βιολογικές αλλά και απαξίες ακόμη. Στην παιδεία μας, με τη σχολική αλλά και την ευρύτερη έννοια από όλους τους φορείς: την οικογένεια, τα Μ.Μ.Ε., την τέχνη, την καθόλου αγωγή από νηπιακής ηλικίας που εν ονόματι της «προόδου», της «ελευθερίας», του «εκσυγχρονισμού», έχει σημαία της την «ήσσονα προσπάθεια», τον ευδαιμονισμό, τον εγωκεντρισμό, το εύκολο και χωρίς ηθικούς κανόνες κέρδος, τον ωφελιμισμό, την ενστικτώδη ζωή, την αμφισβήτηση των ιδανικών και κάθε αυθεντίας. Εξόρισε από τη σχολική μας παιδεία τις προγονικές αρετές, τα ελληνορθόδοξα ιδανικά χάρις στα οποία ελευθερώθηκε, επιβίωσε και εθαυματούργησε το Γένος -έστω κι αν κάποιοι τα καπηλεύτηκαν με διάφορες «προφάσεις εν αμαρτίαις» – εισάγοντας προς το προσωπικόν συμφέρον και «τη εντολή» ξένων κέντρων εξουσίας καινά δαιμόνια κατ’ ουσίαν έωλα και ανατρεπτικά. Η λατρεία του Μαμωνά πάνδημος. Τα πάντα πωλούνται και αγοράζονται Το να ζητούμε λοιπόν κάθαρση χωρίς αναγέννηση και διαμόρφωση υγιών συνειδήσεων» αγνοώντας ή και απορρίπτοντας τις ελληνορθόδοξες αξίες της μακραίωνη ς παραδόσεώς μας, «μάτην κοπιώμεν» και «αέρα δέρομεν». Όσους νόμους, όσους ελέγχους, όσες ποινές και αν νομοθετήσουμε για τους παραβάτες, η νόσος μας δεν θεραπεύεται. «Βροτοίς άπασιν η συνείδησις Θεός». Υπερτάτη αρχή, φύλακας του Νόμου, εμπνευστής και ρυθμιστής της ηθικής μας συμπεριφοράς η υγιής συνείδηση.

Όταν ο Ηρακλής κλήθηκε από τον Αυγεία να καθαρίσει τους σταύλους του από την κοπριά των κοπαδιών του, που είχε επισωρευθεί κάποιες δεκαετίες εκεί, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα, δεν στηρίχτηκε στη σωματική του ρώμη και τη χρήση του ροπάλου του μόνο. Αναζήτησε κάτι πιό δυνατό και αποτελεσματικό, τη δύναμη του υγρού στοιχείου. Και πέτυχε την κάθαρση στρέφοντας προς τα εκεί το ρεύμα του ποταμού Αλφειού.

Πέραν από την ισχύ του Νόμου και της δικαιοσύνης χρειάζεται και κάτι άλλο. Η δύναμη μιας διαμορφωμένης υγιούς συνειδήσεως που διαμορφώνει και ισχυροποιεί σε τέλειο βαθμό μόνο η χριστιανική και ηθική. Μια τέτοια συνείδηση ενεργεί αποτελεσματικά, ανασταλτικά και προτρεπτικά, εξασφαλίζοντας την ομαλή λειτουργία των ανθρωπίνων κοινωνιών.

πρωτοπρεσβύτερος

ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ι. ΠΑΠΑΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ