Πνευματικές Νουθείες από τον Ευεργετινό

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟ

«Όπως το κερί λειώνει κοντά στη φωτιά, έτσι και η ψυχή παραλύει από τους επαίνους και χάνει τη δύναμη της. Αντιθέτως όπως η ψύξη κάνει στερεό το κερί έτσι και η ύβρις και η καταφρόνηση συσφίγγουν την ψυχή και την στερεώνουν. Γι’ αυτό η Αγία Γραφή μας λέει:«Να χαίρετε και να ευχαριστείτε όταν σας ονειδίσουν και σας καταδιώξουν» και ο ψαλμός : «με την θλίψη με έκανες μεγάλο.»

Άγιος Μαξίμος

Η ταπείνωσις και η σκληραγωγία ελευθερώνουν τον άνθρωπο από κάθε αμαρτία. Η πρώτη κόπτει τελείως τα πάθη της ψυχής ενώ η δευτέρα τα πάθη τους σώματος. Τούτο φαίνεται να έκανε και ο μακάριος Δαβίδ όπως δείχνουν τα λόγια της προσευχής του προς το Θεό » ίδε την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου και συγχώρεσε όλας τας αμαρτίας μου».

«Εάν ένας βασιλιάς θελήσει να κυριεύσει μια πόλη πρώτα από όλα στερεί το νερό και την τροφή, και έτσι οι κάτοικοι εξαντλημένοι υποτάσσονται σ’ αυτόν. Έτσι συμβαίνει και με τα σαρκικά πάθη. Αν ο άνθρωπος περάσει τη ζωή του με νηστεία τότε οι εχθροί του – τα πάθη του – φεύγουν εξησθενημένοι από την ψυχή του.

Αββάς  Ιω. ο Κολοβός

Αν θέλουμε να αποκτήσουμε τέλεια πραότητα οφείλουμε να πετάξουμε από πάνω μας όχι μόνον την εξωτερική ενέργεια της οργής αλλά και την ταραχή της διανοίας. Διότι δεν ωφελεί μόνο το να συγκρατούμε το στόμα μας κατά την ώρα του θυμού, όσο το να καθαρίζωμεν την καρδία μας από τη μνησικακία και να μην στριφογυρίζωμεν στη σκέψη μας πονηρούς λογισμούς εναντίον του αδελφού μας. Διότι όταν κοπεί από την καρδιά η ρίζα του θυμού τότε ούτε το μίσος ούτε ο φθόνος θα μπορέσουν να γίνουν πράξεις.

Εκείνος που μισεί τον αδελφό του έχει ήδη χαρακτηρισθεί ανθρωποκτόνος επειδή τον σκοτώνει με την διάθεση του μίσους που διατηρεί στη σκέψη του. Το αίμα του θύματος αυτού δεν το βλέπουν οι άνθρωποι επειδή δεν χύθηκε με ξίφος, αλλά την εσωτερική όμως ορμή της καρδίας, η οποία νοερά τον φόνευσε βλέπει ο Θεός. Ο Θεός άλλωστε ανταποδίδει εις τους ανθρώπους στέφανους ή τιμωρίας όχι μόνο δια τας πράξεις τους αλλά και δια τους λογισμούς και τις προαιρέσεις των όπως ο Ίδιος μας λέει με το στόμα του προφήτου «Εγώ έρχομαι να συγκεντρώσω τα έργα, τους λογισμούς και τας ενθυμήσεις αυτών.» Γι’ αυτό ο Απόστολος Παύλος (Ρωμ.  β. ΄15 – 16) μας λέει ότι: «Μεταξύ των οι λογισμοί θα κατηγορούν ή και θα απολογούνται κατά την ημέρα που θα κρίνει ο Θεός τα κρυπτά των ανθρώπων.

Αββάς Κασσιανός

 » Είναι προτιμότερο να φάς κρέας και να πιείς κρασί παρά να φάς με την καταλαλιά τις σάρκες των αδελφών σου».

 Αββάς Υπερέχιος

Ρώτησαν ένα γέροντα τί είναι καταλαλιά και αυτός απάντησε:

»Καταλαλιά σημαίνει το να μην σέβεται κάποιος τον Θεόν ή την δόξα Του και ο φθόνος για τον πλησίον».

Να μη μισήσεις τον αμαρτωλό, διότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι. Και αν παρακινείσαι εναντίον του από ζήλο Θεού, να κλάψεις για τον αμαρτωλό και να μην τον μισήσεις, αλλά να μισήσεις τις αμαρτίες του. Να προσευχηθείς για αυτόν, για να μοιάσεις με το Χριστό ο οποίος δεν αγανακτούσε εναντίον των αμαρτωλών αλλά προσήυχετο δι αυτούς …Γιατί λοιπόν να μισήσουμε και να αποστραφούμε εκείνον που εξηπατήθη και γελάστηκε από τον κοινόν μας εχθρόν; Αν μισείς τον αμαρτωλό επειδή κατά τη γνώμη σου δεν είναι δίκαιος, δείχνεις με αυτό τον τρόπο ότι και συ είσαι αμαρτωλός, επειδή δεν έχεις αγάπη. Εκείνος που έχει αποστερηθεί την αγάπη έχει χάσει και το Θεό διότι ο Θεός είναι κυρίως αγάπη. Μη μισείς λοιπόν και μην καταδιώκεις τον αμαρτωλό αλλά με την συμπάθεια σου προς αυτόν γίνε κήρυξ της αγαθότητος του Θεού, ο Οποίος αν και είσαι ανάξιος, σε κυβερνά και δεν σε παραπετά, ούτε σε αποστρέφεται λόγω των πολλών και μεγάλων σου αμαρτημάτων. Μιμήσου λοιπόν και σύ, όσο μπορείς, την ευσπλαχνία Του και την αγαθότητά Του και γίνε οικτίρμων προς τον αδελφόν σου για να κερδίσεις από τον Θεόν την μέγιστη συμπάθειά Του με τη μικρή δική σου συμπάθεια.-

Αββάς Ίσαάκ

Ή προσευχή <<εἶναι ένεργουμένη άγάπη ἀγγελική κίνησις δύναμις ἀσωμάτων ἔργον καί εὐφροσύνη αὐτῶν… ἀγνισμοῦ σημεῖον ἀγιότητος σύμβολον Θεοῦ ἐπίγνωσις… Πνεύματος Ἀγίου ἀρραβών·  τό τοῦ Ίησοῦ άγαλλίαμα·  εύφροσύνη ψυχῆς` ἔλεος Θεοῦ· καταλλαγῆς σημεῖον·  Χριστοῦ σφραγίς ἀκτίς νοητοῦ ἡλίου…χάρις Θεοῦ…σοφία Θεοῦ… Θεοῦ φανέρωσις….ἡσυχίας ἀφορμή·  ἀγγελικῆς πολιτείας τεκμήριον >>

Γρηγόριος Σιναϊτης

Ίησοῦ, πού εἶσαι ἡ καταπληκτική καί ὑπέρκαλη ὡραιότης, σέ δοξολογῶ, γιατί ἔχεις συγχρόνως θέληση καί δύναμη εὐεργετική.

Ίησοῦ, πού εἶσαι ἡ ἀληθινή ὁδός, ή πεντακάθαρη ἀλήθεια καί ή εὐτυχισμένη ζωή, σ΄εὐχαριστῶ γιατί μέ ὀδήγησες στό Φῶς τῶν θείων καί ζωοπαρόχων λόγων σου.

Ίησοῦ πού ἀνοίγεις τήν καρδιά σου σ΄αὐτούς πού χτυπούν, μέ λύπη μου,  σοῦ λέω ὅτι ποτέ δέν ἄνοιξα τήν καρδιά μου νά μπεῖς μέσα.

Ίησοῦ, πού καθάρισες μ΄ἔνα σου λόγο τούς δέκα λεπρούς, σοῦ λέω ὅτι καί έγώ εἶμαι λεπρός καί ἔχω άνάγκη νά καθαριστῶ, ξεχωριστά μάλιστα ἀπ΄τά κρυφά ἀμαρτήματά μου.

Ίησοῦ, ἐσύ πού τήν ἁμαρτωλή γυναίκα τήν μετέπλασες σέ  ἁγνή παρθένο, προφύλαξέ με ἀπό τό ἁμάρτημα αύτό.

Ίησοῦ, πού βαφτίστηκες στά νερά τοῦ Ίορδάνη, δός μου δάκρυα μετανοίας γιά νά πλύνω τίς ἁμαρτίες μου.

Ίησοῦ, πού εἶσαι ἡ ζωοποιός καί γλυκύτατη ζεστασιά, ζέστανέ με τόν ψυχραθέντα.

Αγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Τί άνταποδώσωμεν τῷ Κυρίω περί πάντων  ὥν άνταπέδωκεν ἡμῖν; Δι΄ ἡμᾶς Θεός έν άνθρώποις διά τήν καταφθαρεῖσαν φύσιν ὁ Λόγος σάρξ έγένετο και έσκήνωσεν έν ἡμῖν·  πρός τους άχαρίστους ὁ Εύεργέτης · πρός τούς αίχμαλώτους ὁ Έλευθερωτής· πρός   τούς έν σκότει καθημένους ὁ Ἡλιος ταῆς δικαιοσύνης έπί τόν σταυρόν ὁ άπαθής· έπί τόν Ἅδην τό φῶς· επί τόν θάνατον ἡ ζωή· ἡ άνάστασις διά τούς πεσόντας·     πρός ὅν βοήσωμεν: ὁ Θεός ἡμῶν  δόξα Σοι.

Σ΄ άγαπω, Χριστέ μου, γιατί εἶσαι ὁ Σωτῆρας μου, πού θέλεις καί ξέρεις και μπορεῖς και με σώζεις: Άπό κάθε κίνδυνο, σώματος καί ψυχῆς. Άπό τον μισόκαλλο διάβολο. Άπό τούς κακούς άνθρώπους. Άπό τόν αίώνιο θάνατο, πού φέρνει ἡ έμμονή στήν ἁμαρτία.

Σ΄ άγαπῶ, Χριστέ μου, γιατί εἶσαι τό Φῶς, τό άληθινό, τό γλυκό, τό ζωογόνο. Το Φῶς, πού φέγγει μέσα μου καί γύρω μου καί ὀμορφαίνει τήν πλάση καί τά πρόσωπα τῶν ἀνθρώπων πού ἀγαπῶ. Το φῶς, πού μοῦ δίνει τή δυνατότητα νά περπατήσω μέ ἀσφάλεια, νά τρέξω, νά ἀνέβω, νά συγκρίνω, νά προτιμήσω. Το φῶς τῆς ζωῆς!

Σ΄ἀγαπῶ, Χριστέ μου, γιατί εἶσαι ἡ Ἀλήθεια, ἡ κατακάθαρη, ἡ αἰσιόδοξη, ἡ έλπιδοφόρα, ἡ ζωογόνα, ἡ λυτρωτική. Ἡ ἀλήθεια γιά ὅλα χθές, σήμερα, αὔριο καί στούς αίῶνες.

Σ΄ ἀγαπῶ, Χριστέ μου, γιατί εἶσαι ἡ Ἀγάπη, ἡ πιό μεγάλη, ἡ πιό σοφή, ἡ πιό δυνατή, ἡ πιό ἀληθινή, ἡ πιό προσωπική. Ἡ Ἀγάπη πού σταυρώθηκε γιά μένα!…

Γέρων Ἰωσήφ

Χάρισέ μας τήν ἀρετή

Θεέ μου, πού τά βλέπεις ὅλα καί τά ξέρεις ὅλα καί εἶσαι ὁ Κύριος τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων, Σύ πού, μέ τή χάρη τοῦ Κυρίου ἡμῶν  Ἰησοῦ Χριστοῦ, μᾶς  ἔκανες ἀγαπημένο λαό σου, δῶσε σέ κάθε ψυχή πού ἐπικαλεῖται τό  ἅγιο καί μεγαλοπρεπές Ὄνομά σου πίστη, φόβο Θεοῦ, εἰρήνη, ὑπομονή, μακροθυμία, ἐγκράτεια, γιά νά ‘σαι εὐχαριστημένος μαζί μας διά τοῦ Άρχιερέως καί προστάτου μας Ίησοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ ὁποίου δοξάζεσαι καί μεγαλύνεσαι καί τιμᾶσαι τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τῶν αίώνων. Ἀμήν

Κλήμης Ρώμης

Θερμή ἱκεσία

Ἡ εἰρήνη σου, πολυέλεε,
ἄς μέ υἱοθετήση δωρεάν.
Ἡ σοφία σου, τρισάγιε,
ἄς άναβλύση άπ΄τά χείλη μου.

Ἡ σύνεσή σου, ἀναμάρτητε, ἄς συντρίψη τούς πονηρούς μου λογισμούς.

<< Το Πνεῦμα σου τό ἀγαθόν>>

ἄς μέ ὁδηγήση << ἐν γῆ εύθεία>>.

Τό Πάράκλητο Πνεῦμα σου

ἄς μείνη μαζί μέ μᾶς πού σ’άγαποῦμε,

φιλάνθρωπε.

Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ Πατέρα

καί ἡ σοφία τοῦ Υἱοῦ καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιο ἄς κατασκηνώσουν μέσα μου αὐτή τή δύναμη.

Ναί, ἄδυτε ἡλιε τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων!

Κοίταξέ με τόν φτωχό…

Γιατί ὡς τώρα ἀπό σένα ἔλαβα  ὅλες τίς δωρεές

Κι ὄχι ἀπ΄ τούς ἀγῶνες μου…

                                                           ΑΓΙΟΣ  ΝΗΦΩΝ

Ἡ Γλυκύτητά Σου, Κύριε!

…Θεέ μου, σύ εἶσαι ἡ ἀνείπωτη  γλυκύτητα, με την ὁποία  ὅλα τά πικρά γλυκαίνονται. Ἡ δική σου γλυκύτητα γλύκανε τις φρικώδεις, θανατηφόρες πέτρες, πού ἔριχναν στον Στέφανο. Ἡ γλυκύτητά σου ἔκανε γλυκειά την πυρωμένη σκάρα, πάνω στην ὁποία ξάπλωσαν τον  ἅγιο Λαυρέντιο…. Ὁ  ἅγιος Άνδρέας πήγαινε να σταυρωθεῖ με χαρά γιατί θα ἐρχόταν στη δική σου γλυκύτητα. Αὐτή ἡ δική σου γλυκύτητα τόσο πολύ γέμισε την ψυχή ταῶν Ἀποστόλων,  ὤστε γι΄αὐτή δέχθηκαν μετά χαρᾶς μύρια βάσανα. Αὐτή τη γλυκύτητα δοκίμασε ὁ Πέτρος στη Μεταμόρφωση και φώναξε μεθυσμένος: Εἶναι θαυμάσιο να μείνουμε ἐδῶ μαζί σου. Να φτιάξουμε τρεῖς σκηνές, μια για σένα, μια για τον Μωϋσῆ, και μια για τον Ήλία. Ἐμεῖς δεν θέλουμε σκηνές ἤ τίποτα ἄλλο παρά μόνο να γεμίζουμε ἀπ΄την γλυκύτητά Σου.

Μια σταγόνα ἀπ΄τη γλυκύτητα Σου γεύτηκε και ἀηδίασε κάθε ἄλλη γλυκύτητα. Τι θα ‘λεγε ἄν γευόταν  ὄλη ἐκείνη τη γλυκύτητα, πού ἔχεις ἑτοιμάσει γι’αὐτούς πού σ΄ἀγαποῦν;.. Αὐτή εἶναι ἡ μακαριότητα, Κύριε Θεέ μου, πού ἐλπίζουμε να μᾶς δώσεις καί γιά τήν ὁποία κάθε μέρα ἀγωνιζόμαστε και πεθαίνουμε, ὡστε σέ Σένα καί στή δική Σου ζωή νά ζήσουμε.

                                                                                                          ΙΕΡΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

Προς την μακαριωτάτην Παρθένον.

Χαῖρε, Δέσποινα, Μήτερ ἐλέους, ζωή, γλυκύτης καί ἐλπίς ἡμῶν, χαῖρε. Πρό σέ βοῶμεν οἱ ἐξόριστοι παῖδες τῆς Εὔας. Πρός σέ ἀτενίζομεν στενάζοντες καί θρηνοῦντες ἐν τῆδε τῆ τοῦ κλαυθμῶνος κοιλάδι. Ἄγε δή, συνήγορε ἡμῶν, τούς εὐσπλάχνους σου ὀφθαλμούς ἐφ΄ἡμᾶς ἐπίστρεψον καί Ἰησοῦν, τόν εὐλογημένον καρπόν τῆς κοιλίας σου, μετά τήν ὑπερορίαν ταύτην ἡμῖν ἀνάδειξον, ὦ γλυκεῖα Παρθένε Μαρία!

                                                                                                            ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ

Ὑμνος στό Σταυρό

Ὦ  Σταυρέ, ἡ ἀνέκφραστη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί λάμψη τ΄οὐρανοῦ. Σταυρέ, σωτηρία αἰώνια. Σταυρέ. ὁ τρόμος τῶν κακῶν. Σταυρέ, το στήριγμα, τό φῶς τῶν χριστιανῶν. Ὦ  Σταυρέ, διά τοῦ ὁποίου ὁ Θεός γίνεται ἄνθρωπος καί ὑπηρέτης μας. Μέ σένα ὁ ἄνθρωπος ἔγινε βασιλιᾶς στόν οὐρανό τοῦ Θεοῦ. Τό ἀληθινό φῶς ξεπήδησε ἀπό σένα. Ἡ καταραμένη νύχτα νικήθηκε μέ σένα. Ἀνέτρεψες σύ τούς ναούς εἰδώλων. Σύ εἶσαι ἡ ἐγγύηση τῆς είρήνης Θεοῦ και ἀνθρώπων. Σύ εἶσαι ἡ σκάλα μέ τήν ὁποία ἀνεβαίνει ὁ ἀνθρωπος στόν οὐρανό. Εἶσαι πάντα γιά τούς πιστούς ὁ στύλος καί ἡ ἄγκυρα. Στήριξε τήν πίστη μας. Ὁδήγει τήν βάρκα τῆς ζωῆς μας. Ἑτοίμασε τό στεφάνι μας.

                                                                                          Παυλίνος, Ἐπίσκοπος Νώλης.

Προσευχή για το χαμένο πρόβατο.

 Ἔλα, Κύριε Ίησοῦ, ζήτησε τό ἑνα, τό χαμένο. Ἔλα σέ μένα, πού μέ παραμονεύουν οἱ λύκοι. Ἔλα σέ μένα τόν διωγμένο ἀπ΄τόν Παράδεισο. Ἔλα νά μέ βρεῖς, πού σέ ἀναζητῶ, καί ζήτησέ με, δέξου με καί πάρε με κοντά Σου. Βάλε με πάνω στόν ὦμο σου. Ἑνα φορτίο εὐσπλαχνίας δέν εἶναι γιά Σένα βάρος. Ἑλα, λοιπόν, Κύριε, ἑλα νά ἀναζητήσεις Σύ τό πρόβατό σου. Σύ ὁ ἴδιος. Φέρε με κοντά στό Σταυρό, πού εἶναι σωτηρία για τους πλανεμένους, άνάπαυση για τους κουρασμένους, ζωή για τους νεκρούς. Ἑλα, και θα ἔρθει ἡ σωτηρία στη γῆ και ἡ χαρά στον οὐρανό.

                                                                                  ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ.

Ἀπάλλαξέ με ἀπό τόν πονηρό.

Ἁρπαξέ με, ἀθάνατε Κύριε, ἀπό τά χέρια τοῦ πονηροῦ. Ἄς μήν ὑποφέρω πιά ἀπ΄ το κακό κι΄ ἄς μή μέ τυραννεῖ ὁ νοητός Φαραώ, μήτε νά μέ κρατᾶ αἰχμάλωτο, Χριστέ μου, ὁ ἀντίπαλός Σου. Κάνε νά μένω κοντά Σου σταθερός, γιά νά Σέ ὑμνῶ. Ἄς μή μέ κάψει ἄνωθεν ἡ φωτιά τῶν Σοδόμων. Ἀλλά ἐπισκίασε καί πρόστάτεψέ με, μέ τό δυνατό Σου χέρι καί ἀπομάκρυνε κάθε κακό ἀπό μένα.

                                                                                            ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Ἐγώ πατήρ, ἐγώ άδελφός, έγώ νυμφίος, έγώ οἰκία. Έγώ τροφεύς, ἐγώ ἱμάτιον, ἐγώ ρίζα, ἐγώ θεμέλιος. Πᾶν ὅπερ ἄν θέλης ἐγώ. Μηδενός ἐν χρεία καταστῆς. Ἐγώ δουλεύσω. Ἦλθον γάρ διακονῆσαι, οὐ διακονηθῆναι. Ἐγώ καί φίλος καί ξένος καί κεφαλή καί ἀδελφός καί ἀδελφή καί μήτηρ. Πάντα ἐγώ. Μόνον οἰκείως ἔχε πρός ἐμέ. Ἐγώ πένης διά σέ καί ἀλήτης διά σέ, ἐπί σταυροῦ διά σέ, ἐπί τάφου διά σέ, ἄνω ὑπέρ σοῦ ἐντυγχάνω τῶ Πατρί. Κάτω ὑπέρ σοῦ πρεσβευτής παραγέγονα παρά τοῦ Πατρός. Πάντα μοι,  σύ καί ἀδελφός καί συγκληρονόμος καί φίλος καί μέλος. Τί πλέον θέλεις;

                                                                      ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ.