Αιρέσεις που δραστηριοποιούνται σήμερα

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ
ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Ο κατάλογος αυτός υποβάλλεται καί πρός τίς κατά τόπους Εκκλησίες πρός ενημέρωση. Έχει δέ ώς εξής:

  1. Aarti (Babaji)
  2. A W R (Μούν)
  3. Agapi – centre Scopelos
  4. Αγγελιοφόροι του Φωτός
  5. Αγιουρβέντα (γκουρού Μαχαρίσι)
  6. Αgni Υοga society
  7. Αdvanced Organization Saint Hill for Europe and Africa (Σαηεντόλοτζυ)
  8. Αδελφότης Εσσαίων
  9. Αδελφότης Μύριαμ
  10. Αδελφότης τού Σταυρού καί Αστεριού Brotherhood of the Crooss and Star – (Κύπρος)
  11. Αδελφότητα τού Κρόνου – Οrlo Saturni
  12. Αδελφότητα του Λευκού Χιτώνα (Οsho Rajneesh)
  13. Αδελφότητα του Ram
  14. Aeroterra retreats
  15. Αθηναίων Εταιρεία για τήν Επιστήμη καί τήν Ανάπτυξη τού Ανθρώπου
  16. Αιώνιος Ηνίοχος
  17. Αcademy for Fortune Science (Babaji)
  18. Ακαδημία Εσωτερικών Μελετών
  19. Ακαδημία Ράτζ Γιόγνα (Μαχαράτζι)
  20. Αquarious S A
  21. Aldebaran
  22. Alkaest
  23. Αμερικανική Διεθνής Εταιρεία Ρέικι
  24. Αmorc (Ροδόσταυροι)
  25. Ανάντα Μάργκα
  26. Ανθρωπιστικό Κέντρο Αμεσης Επικοινωνίας (Silo)
  27. Ανθρωπιστικό Κίνημα (Silo)
  28. Ανθρωποσοφία (τού Rudolf Steiner)
  29. Ανωτάτη Εποχή Προβλέψεων Σωμάτων ο Πύθιος Απόλλων (Πίτ Παπαδάτος)
  30. Auroville International  (Αουροβίλ)
  31. Applied  Scholastics (Σαηεντόλοτζυ)
  32. Αποστολή Θείου Φωτός (Μαχαράτζι)
  33. Arica Institut Inc
  34. Αριθμολογία
  35. Αrcana center ΕΠΕ
  36. Αρχαία Ροδοσταυρική Αδελφότητα
  37. Αssociation Zen International 
  38. Αssociation for Better Living and Education .  (Σαηεντόλοτζυ – Ρωσία)
  39. Αstral
  40. Αstrolinea
  41. Αστρολογία
  42. Αstrologia Νονα
  43. Αthena Karma Vajradhara Ling and Oracle »Sanwa Rikma» (Bουδιστές)
  44. Αhmadiya
  45. Βabaji Center
  46. Βawa Muhaiyadden Fellowship
  47. Βada Ram Dass
  48. Βιβλιοπωλείο Εσωτερισμού Κάρμα
  49. W M C (Μούν – Παγκόσμια Συνέδρια Μέσων Ενημέρωσης)
  50. Body Control Cender  (Νέα Εποχή)
  51. World Institut Scientology Enterpise – WISE Παγκόσμιο Ινστιτούτο Επιχειρήσεων)
  52. ‘Vitality’ Ενεργειακές-Εναλλακτικές θεραπείες
  53. Vipassana Meditation
  54. Wold Mission (Παιδιά του Θεού)
  55. Βrahma Kumaris
  56. Βρεττανικό Κέντρο Αυτοσυγκέντρωσης ΡΑΙ ΑΝΑΝΑΔΑ
  57. Bubications Organization (Σαηεντόλοτζυ)
  58. White Eagle Lodge
  59. Γαλλο-Αμερικανικό Ινστιτούτο Μεταφυσικής Ακαδημία Εσωτεριστικών Μελετών)
  60. Γιαμαγκίσι Αγροτική ΕΠΕ
  61. Γκόν-Πό Τσάκ (βουδιστές)
  62. Γνωστική Αποστολική Ροδοσταυρική Εκκλησία
  63. Γνωστικός Σύλλογος Ανθρωπολογικών καί Επιστημονικών Μελετών
  64. Δίαυλος
  65. Golden Flower Tai Chi Association
  66. Διεθνές Αστρο-βιορυθμηστικό Κέντρο ΟΜ ΕΠΕ
  67. Διεθνές Κέντρο Εσωτερικού Χριστιανισμού (Δώριζας)
  68. Διεθνές Κολλέγιο Εσωτερυών Σπουδών
  69. Διεθνής Ένωση γιά τήν Συνείδηση του Κρίσνα (ISKCON)
  70. Διεθνής Εταιρεία Διαλογισμού (γκουρού Μαχαρίσι)
  71. Διεθνής  Εταιρεία Reiki
  72. Διεθνής Κύκλος Πολιτιστικών καί Πνευματικών Ερευνών (CIRCES)
  73. Διεθνής Σύλλογος Προστασίας του Περιβάλλοντος της Ελλάδος (βουδιστές)
  74. Διεθνής Σχολή του Χρυσού Ροδοσταύρου
  75. ΔΙΟΔΟΣ Κέντρο Πολιτισμού καί Αναζήτησης
  76. Εγώ Ειμί – Κίνηση (Ι am)
  77. Ecclesia Gnostica Apostolica Universalis
  78. Εκκλησία της Σαηεντόλοτζυ (Sciendology Church)
  79. Εκκλησία της Σατανιστικής  απελευθέρωσης
  80. Εκκλησία της Σατανιστικής Αδελφότητας
  81. Εκκλησία του Σατανά
  82. Εκκλησία της τελευταίας Διαθήκης (Besarion) –(Tserkov Poslednego Zaveta) – Ρωσία
  83. Ελληνική Βουδιστική Εταιρεία
  84. Ελληνική Εταιρεία Έρευνας Μεταφυσικής Επιστήμης, Φιλοσοφίας
  85. Ελληνική Οργάνωση Γυναικών γιά τήν Παγκόσμια Ειρήνη (Μούν)
  86. Ελληνική Πυθαγόρεια Φιλοσοφική Εταιρεία
  87. Ελληνική Ραελική Εταιρεία
  88. Ελληνική Φλόγα
  89. Ελληνικό Κέντρο γιά τήν Προώθηση της Τεχνολογίας Μαχαρίσι του Ενοποιημένου Πεδίου (Μαχαρίσι)
  90. Ελληνικό Κέντρο Εσωτερικού Χριστιανισμού (Δώριζας)
  91. Ελληνικόν Ειδύλλιον (Σελιανίτικα Αιγίου)
  92. Ελληνικός Σύλλογος Γιόγκα
  93. Ελληνικός Φιλοσοφικός Σύλλογος (γκουρού Μαχαράτζι)
  94. Ελληνοϊνδικός  Φιλοσοφικός Σύνδεσμος (γκουρού Σάι Μπάμπα)
  95. Ενανθρωπότητα Πνευματικό Ησυχαστήριο (Ακρογιάλι Αβίας, Χάρη Βακάλ)
  96. Ένωση Γιόγκα Ηλίανθος
  97. Ένωση Ελλήνων Εσωτεριστών
  98. Ένωση Ερευνητών Μεταφυσικών Φαινομένων μέ Μέντιουμ «Ο Άγιος Νεκτάριος
  99. Ενωτική Εκκλησία (του Μούν)
  100. Εξαίσιος Τρόπος – Πολιτιστικός Σύλλογος (Εmin Approash)
  101. Extra Sensory perception society
  102. Επαναστατική Σχολή Υπερβατικής Σοφίας
  103. Επιστήμη της Πνευματικότητας (Sawan – Kirpal publications)
  104. Επιταγή του Βlack Ram
  105. Επιτροπή Ρούμι Ελλάδος (Τάκις Αλεξίου)
  106. Εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών Αστρολογίας Ράιτ
  107. Έργο Διάσωσης του Ιησού Χριστού (G wittek)
  108. Ερμητικό Τάγμα Χρυσής Αυγής
  109. Εσσαϊκή Αδελφότητα
  110. Εταιρεία Αρχαιοελληνικών Μελετών «Διιπετές»
  111. Εταιρεία Αρχαιολογικών Μελετών «Διιπετές»
  112. Εταιρεία Εσωτεριστικών Μελετών «Ο ΩΡΟΣ – Μονάδα υπηρεσίας καλής θέλησης»
  113. Εταιρεία Παγκόσμιας Ενοποίησης (του Μούν)
  114. Εταιρεία «ΠΝΟΗ : Νέοι Τρόποι Ζωής»
  115. Εταιρεία Φιλοσοφικών Μελετών Αλίκη Μπέιλη
  116. Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών (Α.Τανάγρα)
  117. «ΗΛΙΟΝ ΦΩΣ» (του Παναγιώτη Τουλιάτου)
  118. Ηλιοχόος (Τσαγκαράδα Πηλίου, Κύπρος)
  119. Η Οικογένεια (Παιδιά του Θεού)
  120. Η Ομάδα (Παιδιά του Θεού)
  121. Θεοσοφική Εταιρεία
  122. Θιβετανικό Κέντρο Αυτοσυγκέντρωσης.
  123. Θιβετανικό Κέντρο «Καρούνα» (στό Μόλυβο Λέσβου)
  124. Θιβετανικός Βουδισμός Κουζάνα-Ντορόζ
  125. I am Bridge to Freedom
  126. Ιάμβλιχος- Κίνηση Δημιουργικής Σκέψης
  127. Ίδρυμα γιά τήν Διατήρηση της Μαχαγιάνα Παράδοσης (βουδιστές)
  128. Ίδρυμα Γκουρτζίεφ
  129. Ίδρυμα Εντγκαρ Κέυση
  130. Ίδρυμα Roirech (Fond Rerikha) – Ρωσία
  131. Ιεραποστολική Εργασία (Παιδιά του Θεού)
  132. ICUS (Μούν-Διεθνής Συνδιάσκεψη γιά τήν Ενότητα των Επιστημών)
  133. Illium Center of light  
  134. Insight
  135. International Association of Scientologists  (Σαηεντόλοτζυ)
  136. Ινστιτούτο Ανθρωπολογικών Ερευνών Πυθαγόρας (Νέα Ακρόπολη)
  137. Ινστιτούτο Διαθρησκευτικής Εκπαίδευσης ( Μούν)
  138. Ινστιτούτο Εναλλακτικών Σπουδών ( Istitut Voor Alternatieve)
  139. Ινστιτούτο Εξέλιξης του Ανθρώπου
  140. Ινστιτούτο Έρευνας γιά Διεύρυνση της Συνείδησης (H.J. Ament)
  141. Ινστιτούτο Ερευνών των Ανθρωπίνων Δυνατοτήτων (ΕΜΙΝ Formend)
  142. Ινστιτούτο Εφηρμοσμένης Επιστήμης Βιοενεργητικής – Πανεπιστήμιο Κρίγια Γιόγκα
  143. Ινστιτούτο Μελετών γιά τόν Άνθρωπο
  144. Ινστιτούτο Μερκούριο (Νέα Ακρόπολη)
  145. Ινστιτούτο Παραδοσιακής Αστρολογίας
  146. Ινστιτούτο Παραψυχολογίας Αθηνών ( Γ. Βουλούκου)
  147. Ινστιτούτο Σπουδών Μαχαγιάνα (βουδιστές)
  148. Ινστιτούτο Φιλοσοφίας Διανοητών Ελλάδος (Σαηεντόλοτζυ)
  149. IOWC (Μούν-Διεθνής Σταυροφορία γιά Ενοποιημένο Κόσμο)
  150. Ιππότες του Χρυσού Λωτού
  151. IRF (Μούν-Διεθνές Ιδρυμα Θρησκειών)
  152. IRFWP (Μούν-Διαθρησκευτική Ομοσπονδία γιά τήν Παγκόσμια Ειρήνη)
  153. ISC (Μούν-Διεθνές Συμβούλιο Ασφαλείας)
  154. Ishi Το-Ken
  155. I Help (Σαηεντόλοτζυ)
  156. Καθολική Γνωστική Εκκλησία
  157. Καλλιτεχνικό Εργαστήρι ( Νέα Ακρόπολη)
  158. Karma Berchen Ling (Ορεινή Κορινθία-Κέντρο Θιβετανικών Σπουδών)
  159. Karma Drubein Cho Khorling (βουδιστές)
  160. Karma Rick Drol Ling
  161. CARP (του Μούν, Collegiate Association for the Research of Principles)
  162. Karuna ( Μόλυβος Λέσβου)
  163. CAUSA  International (Μούν)
  164. »Καφέ Σχολειό» (του Κώστα. Φωτεινού)
  165. CWR (Μούν-Συμβούλιο γιά τίς Θρησκείες του Κόσμου)
  166. Κέντρο Aeroterra
  167. Κέντρο Ανάντα Μάργκα
  168. Κέντρο Ανθρωπιστικής καί Νεοραϊχικής Ψυχολογίας-Ψυχοθεραπείας
  169. Κέντρο »Αρμονική Ζωή»
  170. Κέντρο Αστρολογικών Ερευνών Ελλάδος
  171. Κέντρο Aum – Πνευματικό Κέντρο Aum (Κέντρο ΟΜ, Κέντρο Εσωτερικής Αναζήτησης Aum-γκουρού Stri Chinmoy)
  172. Κέντρο γιά τήν Αρμονική Ανάπτυξη του Ανθρώπου «3Α»
  173. Κέντρο γιά Χαλάρωση καί Συνείδηση (γκουρού Ραζνίς)
  174. Κέντρο Γιόγκα Αθηνών (του γκουρού Σατυανάντα)
  175. Κέντρο Γιόγκα Λωτός
  176. Κέντρο Γκουρτζίεφ – Ουσπένσκι
  177. Κέντρο Γνωστικής Ανθρωπολογίας
  178. Κέντρο Διαισθητικής Πρακτικής καί Σωματικής Ανάπλασης (Ανάντα Μάργκα)
  179. Κέντρο Διαλογισμού του Όσο
  180. Κέντρο Διάσπασης
  181. Κέντρο Δύναμης της Σκέψης
  182. Κέντρο Ελευθέρων Φιλοσοφικών Ερευνών-Μελετών (Κ.Ε.Φ.Ε.Μ.)
  183. Κέντρο Επιστημονικής Αστρολογίας (Εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών Αστρολογίας-Ράιτ Κέντρο Αθηνών, International School of Astrology AFA  Affiliate)
  184. Κέντρο Επιστημονικής Ερευνας τών Πνευματικών Φαινομένων, η Χρυσή Ατραπός
  185. Κέντρο Ερευνών Μεταφυσικών Φαινομένων
  186. Κέντρο Εσωτερικών Θεωρήσεων Ένδον (Κρήτη)
  187. Κέντρο Εφηρμοσμένης Φιλοσοφίας Ελλάδος-ΚΕΦΕ (Σαηεντόλοτζυ)
  188. Κέντρο Ζωής καί Έμπνευσης
  189. Κέντρο τής Θεοτόκου (Bogorodischny Tsentr) – Ρωσία
  190. Κέντρο Θιβετιανής Φιλοσοφίας καί Διαλογισμού (βουδιστές)
  191. Κέντρο Θιβετιανού Διαλογισμού
  192. Κέντρο Θιβετανικών Σπουδών καί Διαλογισμού (Karma Drub cho khor Ling)
  193. Κέντρο Καργκυούπα (βουδιστές)
  194. Κέντρο Κοινωνικής Προνοίας (τού γκουρού Σατυανάντα)
  195. Κέντρο Μάντιραμ
  196. Κέντρο Μεταφυσικής Ενημέρωσης
  197. Κέντρο Μεταφυσικής Ossiris-iris (Κέντρο Παραψυχολογίας-Μεταφυσικής «Osirissis»)
  198. Κέντρο Μεταφυσικών Ερευνών «Γενικός καί Χριστιανικός Εσωτερισμός»
  199. Κέντρο Νυίμαπα (βουδιστές)
  200. Κέντρο Παραψυχολογικών Ερευνών ΔΕΚ ΕΠΕ
  201. Κέντρο Ποίησης καί Σοφίας
  202. Κέντρο Σαχάτζα Γιόγκα
  203. Κέντρο Σωματικής καί Πνευματικής Άσκησης Θεραπευτικό ΤΑΟ (Greek Healing Tao Center)
  204. Κέντρο Σωματικής, Συναισθηματικής, Πνευματικής Εναρμόνισης «Τό Μήλον τής Έριδος»
  205. Κέντρο Σπουδών Γνωστικής Ανθρωπολογίας.
  206. Κέντρο Τρίχρονης Απομόνωσης – Κάρμα Ρίκ Ντρόλ Λίνγκ (βουδιστές). (Κέντρο Πρακτικής Φιλοσοφίας καί Ψυχολογίας)
  207. Κέντρο Ψυχικών Ερευνών
  208. Κέντρο Ψυχολογίας καί Μεταφυσικής
  209. Centuries Soft Ware (Αστρολογικά προγράμματα)
  210. Κίνηση Δημιουργικής Σκέψης (άμβλιχος)
  211. Κίνηση Πνευματικής Αναγέννησης (τού γκουρού Μαχαρίσι)
  212. Κίνηση Unity
  213. Κιρπάλ Λάιτ Σάτσανγκ (ή Φιλοσοφικός Σύνδεσμος)
  214. Kirpal Ruhani Satsang
  215. Citizents Commission on Human Rights Groups  (Σαηεντόλοτζυ)
  216. Club (Παιδιά τού Θεού)
  217. Κοινότης Drogchen  (βουδιστές)
  218. Κοινότητα τής κοινής Πίστεως – Ρωσία
  219. Κοινότητα Χριστιανών Ανθρωποσοφία)
  220. Κοινωνία τού Porfiry Ivanov (obschestvo Porfiria Ivanova) – Ρωσία
  221. Κόμμα τού Φυσικού Νόμου (γκουρού Μαχαρίσι)
  222. Κορίτσια τού ΠΡΑΟΥΤ  (Girls’ PROUT)
  223. Cosmic Patterns
  224. Criminon (Σαηεντόλοτζυ)
  225. Quartus (New Age)
  226. Κύκλοι Έρευνας της Αληθείας
  227. Κύκλος »Ελιφάς Λεβί»
  228. Κύκλος Μελέτης Ραμακρίσνα-Βεδάντα
  229. Κύκλος τού Δράκοντα
  230. Κύκλος τών Ενδων – Ερευνητές τής Αλήθειας (Στυλιανός Αττεσλής – Κύπρος)
  231. Κυρίαρχο Μυητικό Τάγμα τού Ναού.
  232. Christian Children’s Mission
  233. ( Παιδιά τού Θεού)
  234. Λευκή Αδελφότης (Yusmalos) (Beloye Bratstvo) – Ρωσία
  235. Little Augle Ballet (Μούν)
  236. Life Eternal Trust.
  237. Λόγος (τού Μούν)
  238. Locus 7
  239. Lucis trust
  240. «Μάλλικα» Κέντρο Διαλογισμού τού Osho  ( Osho Rajneesh)
  241. Μασονία-Τεκτονισμός (διάφοροι τύποι, στοές, τάγματα,σχολές)
  242. Μαύρος Οιωνός (The Black Omen)
  243. Μεγάλη Εθνική Εκκλησία των Ελλήνων
  244. Μεταφυσική Αδελφότης Πνευματικής Τελειώσεως (Γ. Βασιλείου)
  245. Μεταφυσική Ακαδημία τής Αιτίας καί του Αποτελέσματος
  246. Μονοπάτι τής Ευτυχίας (Ανάντα Μάργκα)
  247. Μπακτιβεντάντα ΕΠΕ (Χάρε Κρίσνα)
  248. Μπαχάι-Θρησκεία
  249. Μυθολογικό Κέντρο «Τρισήλιον» (Agni Yoga Society)
  250. Μυρινούντα (Αρμονική Ζωή)
  251. Ναός τού Ηλίου
  252. Ναός τού Σέτ-Temple of Set
  253. Narconon (Σαηεντόλοτζυ – Ρωσίας)
  254. Νέα Ακρόπολη
  255. «Νέα ‘Εποχή»
  256. Νέας Ανθρωπότητας Κέντρο (του Χάρη Βακάλ)
  257. Νέας Ανθρωπότητας Όμιλος (του Χάρη Βακάλ)
  258. New Era Publications International ( Μούν – Νέα  Οικουμενική Εταιρεία Ερεύνης –  Σαηεντόλοτζυ – Μόσχα)
  259. Νέο-ανθρωπιστικό Κέντρο
  260. ( Ανάντα Μάργκα)
  261. Νέος Ομιλος Εξυπηρετητών τού Κόσμου
  262. Νεο-παγανιστικές ομάδες (Russian Cosmism) – ( Neo-yazychestvo, Russkii Kosmism) – Ρωσία.
  263. Νιτσίρεν Σόσου
  264. Ντό-Ναγκ Ζούνγκ-Τζούγκ Λίνγκ (βουδιστές)
  265. Οι. Κύριοι τών Δακτυλιδιών (Gorpodari Prstenova) – Σερβία.
  266. Οικογένεια (τού Μώ)
  267. Οικογένεια Αγάπης (τού Μώ)
  268. Οικουμενική Εκκλησία (τού Μούν)
  269. Οικουμενική Ζωή (τής G.Wittek)
  270. Οικουμενική καί Θριαμβεύουσα Εκκλησία.
  271. Οικουμενική Ρωσική Μαριανική Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία – (The ecumenical Russian Marian Orthodox – Catholic Church) –
  272. Ρωσία
  273. Ομάδα Εσωτερικών Μελετών τού Τάγματος τών Ιπποτών τού Ναού
  274. Ομάδα Διαβίβασης Ενεργειών
  275. Ομάδες Εσωτερικής Εργασίας (Ατζακα)
  276. Ομακόειο Αθηνών
  277. Ομάς Σατσιτανάντα
  278. Όμιλος Βιολογίας-Ενέργειας Γιόγκα
  279. Όμιλος Εξυπηρετητών
  280. Όμιλος Εργατών Εσωτερισμού ΦΑΕΘΩΝ
  281. Όμιλος Ερευνών, Μελετών καί προστασίας τού Ανθρώπου καί τού Περιβάλλοντος (Γαία Αειφόρος)
  282. Όμιλος Μελετών (Καζάνα)
  283. Όμιλος «Πυθαγόρας Πλάτων»
  284. Όμιλος Υπηρεσίας
  285. Ομοσπονδία Μεταφυσικών Σωματείων Ελλάδος
  286. Ομοσπονδία τών Γυναικών γιά τήν Παγκόσμια Ειρήνη (Μούν)
  287. Omoto Kyo
  288. Οντολογικές Προπονήσεις (Hannes school)
  289. Orden Fiat lux (Uriella Bert schinger)
  290. Ορθόδοξη Σατανιστική Εκκλησία τού τυπικού (Nethilum Rite)
  291. OSC (Μούν – σταυροφορία γιά τόν Χναν κόσμο)
  292. Office of Special Affairs (Σαηεντόλοτζυ)
  293. Ουράνιο Τόξο (Εκδόσεις βιβλίων τού Osho Rajneesh)
  294. Παγκόσμια Καλή Θέληση
  295. Παγκόσμια Λευκή Αδελφότητα (Αιβανχόφ)
  296. Παγκόσμια Συνεργασία γιά έναν Καλύτερο Κόσμο (Brahma Koumaris)
  297. Παγκόσμιο Πνευματικό Κέντρο ΟΛΥΜΠΟΣ
  298. Παγκόσμιο Πνευματικό Πανεπιστήμιο (Brahma Kuramis)
  299. Παιδιά τού Θεού (τού Μώ)
  300. Πανελλήνια Ένωση Γνωστικών Σπουδών γιά τήν Έρευνα τού Ανθρώπου
  301. Πανελλήνια Επαγγελματική Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών και Αστρολογίας
  302. Πανελλήνια Εταιρεία Προγεννητικής Αγωγής
  303. Πανελλήνιο Επιστημονικό Κέντρο Μεταφυσικής, Πνευματισμού καί Αστρολογίας.
  304. Πανελλήνιο Κέντρο Γνωστικών Σπουδών
  305. Πανελλήνιο Κέντρο Διαλογισμού (Brahms Kuramis)
  306. Πανελλήνιος Σύνδεσμος γιά καλύτερη Ζωή καί Εκπαίδευση
  307. Πανελλήνιο Σωματείο Ψυχικών Ερευνών καί Τηλεπάθειας «Απω Ανατολή»
  308. Πανεπιστήμιο ΜΙU (γκουρού Μαχαρίσι)
  309. Παραψυχοκοινωνιολογική Εταιρεία
  310. Πνευματικό Κέντρο Αρμονική Ζωή
  311. Πνευματικό Κέντρο Brahma Kuramis
  312. Πνευματικό Κέντρο «Μήλον τής Έριδος
  313. Πνευματικός Όμιλος Αθηνών «Τό θείο φώς»
  314. Πνευματιστικός Όμιλος Αθηνών
  315. ΠΝΟΗ-Νέοι Τρόποι Ζωής
  316. Πολιτιστικός καί Καλλιτεχνικός Σύλλογος Mokiti Okada
  317. Πολιτιστικός καί Φιλοσοφικός Οργανισμός Νέα Ακρόπολη
  318. Πρακτική Φιλοσοφία (Κύπρος)
  319. Πρόσκληση γιά Ζωή
  320. Prutist Universal (Ανάντα Μάργκα)
  321. «Ράμνος» Όμιλος Εσωτερικής Αναγνώρισης καί Υπηρεσίας
  322. Ράντα Σουάμι Σάντσανγκ Μπέας Ελλάδος
  323. Renaissance Universale (Ανάντα Μάργκα)
  324. Religious Thechology Center (Σαηεντόλοτζυ)
  325. Rissho kosei – kai
  326. Ροδοσταυρική Εταιρεία.
  327. Ροδοσταυρικό Τάγμα AMORC
  328. Ρουχανί Σάτζαγκ Γιόγκα
  329. RYS ( Μούν θρησκευτική υπηρεσία νεότητος)
  330. Saint Germain Foundation ( Ειμί-Κίνηση)
  331. Sagitarious – Κέντρο Νοητικής καί Σωματικής Εξάσκησης
  332. Σαρακήνειον Ίδρυμα Συμπαράστασης
  333. Σαρακήνειο Φιλανθρωπικό Ίδρυμα
  334. Satyananda Yoga Center
  335. Σατυανάντασραμ Ελλάδας
  336. Σάτυα Σάι Μπάμπα-Κίνηση
  337. Self-Realization Fellowship  (SRF-του γκουρού Παραμαχάνσα Γιογκανάντα)
  338. Σεμινάρια Εφαρμοσμένης Ψυχολογίας «Κυβερνητική τού Νού» (Κύπρος)
  339. Σεμινάρια Νούς καί Σώμα
  340. Σεμινάριο »τά τρία σημεία» (Δώρα Μορφίτου, Κύπρος)
  341. Σεμινάριο τής Αποκάλυψης (Κύπρος)
  342. Σηννανώι Σοσσυόρ
  343. Sidha Yoga (Muktananda)
  344. Silva Mind Control
  345. Scientology Missions(Αθήνα, Κολωνός, Σόφια – Harghita, Ρουμανίας – Briask , Kagalyn, Μόσχα –St, peterlurg, Tver, Volgograd, Ρωσίας – Harkov Ουκρανίας -Koper Σλοβενίας)
  346. Soka Gakkai (βουδιστική αίρεση)
  347. Σοροπτιμίστριες
  348. Σουλεϊμάν Μορσέντ (Συρία)
  349. Σουμπούντ (Subud)
  350. Σουφανία (Χαρισματική – Δαμασκός, Συρία)
  351. Stri Vaisnaba Society 
  352. Στέκι τής Γειτονιάς (Silo)
  353. Success Dynamics-Η Δυναμική τής Επιτυχίας (Α. Καλογήρου)
  354. . Σύλλογος Αποφοίτων Ελέγχου τού Νού
  355. Σύλλογος Γνωστικής Ανθρωπολογίας καί Επιστήμης
  356. Σύλλογος Επιστημονικής Μελέτης Φιλοσοφικών καί Μεταφυσικών Θεμάτων (Radha Suarmi)
  357. Σύλλογος Θιβετανικών Μελετών (Karma Drub Gin Chor Ling) (βουδιστές)
  358. Σύλλογος Προσκυνητών Ακτίστου Φωτός  » Άγιος Πατάπιος» (Ομακόειον)
  359. Σύλλογος Σρί Ουρομπίντο
  360. Συμβουλευτικό Κέντρο Ερις (Γ. Βασιλείου)
  361. Summit Council of Wold peace (Μούν – συμβούλιο κορυφής γιά τήν παγκόσμια ειρήνη)
  362. Συνομοσπονδία Μεταφυσικών Σωματείων
  363. Συνομοσπονδία Μεταφυσικών Σωματείων καί Σωματείων Φυσικής Υγιεινής «Αθήναιον»
  364. Share international Foundation (Ελληνικό περιοδικό : Η Ανάδυση)
  365. Σχολεία Βάλντορφ (Ανθρωποσοφία)
  366. Σχολή Αρκέην
  367. Σχολή Ζέν-Σιατσού (γκουρού Ραζνίς)
  368. Σχολή Νέας Εσωτερικής Σοφίας (Χάρης Βακάλ)
  369. Σχολή Tai Chi
  370. Σχολή Φιλοσοφίας τού Όντος
  371. Σωματείο γιά τήν Προϋπόθεση τού Φυσικού καί Ανώδυνου Τοκετού (γκουρού Ραζνίς)
  372. Τάγμα Αγίου Γεωργίου
  373. Τάγμα Αγίου Ιωάννου
  374. Τάγμα Αργυρού Αστέρα
  375. Τάγμα Εκλεκτών Ιερέων τού Σύμπαντος
  376. Τάγμα Ερμού τού Τρισμέγιστου
  377. Τάγμα Κριναετών Εωνική Εταιρεία
  378. Τάγμα Ραμακρίσνα
  379. Τάγμα τής Κίρκης, τού Αίματος τού Σκύλου
  380. Τάγμα τής Νεκροκεφαλής καί τών Οστών
  381. Τάγμα τού Αγίου Δισκοπότηρου
  382. Τάγμα τού Κρίνου καί τού Αετού (τρείς διαφορετικές ομάδες μέ τό ίδιο όνομα)
  383. Τάγμα τού Κρόνου-Ordo Sarturni
  384. Τάγμα τού Λευκού Κρίνου
  385. Τάγμα τού Ναού
  386. Τάγμα τού Ναού τής Ανατολής (ΟΤΟ)
  387. Τάγμα τού Ναού τού Ηλίου-Temble of the sun
  388. Τάγμα τών Πτωχών Ιπποτών τού Χριστού.
  389. Τάγμα τών Σούφι στή Δύση.
  390. Τάγμα Thelema
  391. Τάγμα Χρυσού Ρόδου
  392. Τά θεμέλια γιά Ανώτερη Πνευματική Μάθηση (εσώτερη αδελφότητα τών Αναληφθέντων Δασκάλων τής Σοφίας, Κόρινθος)
  393. Tao Te Puh (γκουρού Ραζνίς)
  394. Tara center
  395. Τό Δέντρο ( Κέντρο Άσκησης γιά τήν εναρμόνιση Σώματος, Νού και Ψυχής)
  396. Τό 2Ολεπτο Μυστικό (Φάνης Θεοφανίδης. Κύπρος)
  397. Τό Ενσόφιον τής Ενανθρωπότητος ( του Χάρη Βακάλ)
  398. Τό Κίνημα (Silo)
  399. Tong il Company (Μούν-Εταιρεία Ένωσης τής Οικονομίας)
  400. Τό Φιλοσοφικόν (τού Θεοφάνη Κύπρος)
  401. The Way International
  402. The Way for Happiness Foundation (Σαηεντόλοτζυ – Ρωσίας)
  403. The International Cultural Foundation (Mun)
  404. The Rosicrurian Fellowship
  405. U-Man International- (Scientology)
  406. U- Man Hellas Σύμβουλοι  Παραγωγικότητας (Scientology)
  407. United Human Organization bep (H.J. Ament)
  408. Υπερβατικός Διαλογισμός (γκουρού Μαχαρίσι)
  409. Family Service (Παιδιά τού Θεού)
  410. Φαράχ-Κέντρο Τεχνών Δ. Πιτιανούδη)
  411. Fellowship of Friends
  412. Φίλοι τού Όσο
  413. Φιλοσοφική Ομάδα Σάι Μπάμπα
  414. Φιλοσοφικό καί Μυθολογικό Κέντρο Ελλάδος ( Α. Ασημακοπούλου)
  415. Φιλοσοφικό Κέντρο Αθηνά (Σαηεντόλοτζυ)
  416. Φιλοσοφικό Κέντρο Νέα Ακρόπολη
  417. Four P. Society
  418. Freedom Magazine Offices (Σαηεντόλοτζυ)
  419. Φυσιοθεραπευτικό Κέντρο Πρωτοποριακής Ερευνας Σέραπις ή Κέντρο Σέραπις (Νέα Ακρόπολη)
  420. Haven’s Magic  (Παιδιά τού Θεού)
  421. Haidakhandi Spiritual Unity Center
  422. Haidakhan Samaj
  423. Haven’s Love (Παιδιά τού Θεού)
  424. Χριστιανική Επιστήμη (Christian Science)
  425. Χρυσός τού Ήλιου
  426. Ψυχολογική Σχολή τής Ράτζα Γιόγκα (Ομακόειο)

Περί προσευχής

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ…

Περί Προσευχής

 Ο ΜΕΓΑΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ , λέγουν οι βιογράφοι του, ύψωνε τα χέρια του, σαν άλλος Μωϋσής, στην προσευχή, ενώ ο ήλιος έδυε πίσω του και τα κατέβαζε, όταν έλαμπε πάλι στο πρόσωπό του.

 

ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΕΠΙΦΑΝΙΟΝ Επίσκοπον Κύπρου, επισκέφθηκε κάποτε ο Ηγούμενος ενός Μοναστηριού που είχε ιδρύσει ο ανωτέρω Άγιος και του είπε με κάποια ικανοποίηση:

– Με την ευχή σου, Δέσποτα, δεν παραμελούμε τον κανόνα της προσευχής που μας έδωσες. Διαβάζομε με προθυμία την πρώτη ώρα, την τρίτη, την έκτη και την ενάτη. (σ.σ. Οι ώρες από τα παλιά χρόνια διαβάζονταν στα μοναστήρια).

– Και τις άλλες ώρες τι κάνετε; ρώτησε με έκπληξι ο Άγιος Ιεράρχης. Δεν ασχολείσθε με την προσευχή; τότε δεν είσθε Μοναχοί.

Και βλέποντας την απορία του Ηγουμένου, εξήγησε:

– Εκείνος που ανήκει στην τάξι του Μοναχού έχει καθήκον ν’ ασχολήται διαρκώς με την προσευχή και την ψαλμωδία. Ο Προφήτης Δαυΐδ, αν και βασιλιάς μαζί και πολεμιστής, το βράδυ προσευχόταν, τα μεσάνυχτα σηκωνόταν από το στρώμα του – το ομολογεί ο ίδιος – για να δοξολογήση μαζί με τούς Αγγέλους το Θεό. Πριν από τα ξημερώματα τον βρίσκομε ακόμη να δέεται. Μολις ξημέρωνε, ύψωνε την καρδιά του για να ευχαριστήση τον Πλάστη του. Το πρωϊ παρακαλούσε και πάλι, το μεσημέρι και το βράδυ έκλινε το γόνυ για να ικετεύση τον Θεόν. Γι’ αυτό μας βεβαιώνει, πως επτά φορές την ημέρα αινούσε τον Κύριο.

  

ΕΝΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ λέει ότι, ο Χριστιανός, που θυμάται να συνομιλήση με τον Θεόν μόνον όταν φθάση η ωρισμένη ώρα της προσευχής, δεν έχει ακόμη μάθει να προσεύχεται.

 

 ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ έλεγε: Από τούτα τα τέσσερα έχει πιο πολύ ανάγκη η ψυχή. Να φοβάται την κρίσι του Θεού, να μισή την αμαρτία, ν’ αγαπά την αρετή και να προσεύχεται αδιαλείπτως.

  

Ο ΑΒΒΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ έλεγε: Αν υπολογίση ο Θεός την αμέλειά μας στην προσευχή και τον σκορπισμό του νου μας στην ψαλμωδία, είναι αδύνατον να σωθούμε.

  

Από του ΑΒΒΑ ΛΟΥΚΙΟΥ το κελλί πέρασαν κάποτε οι λεγόμενοι Ευχίται Μοναχοί. Ο Γεροντας τούς κράτησε και συνωμίλησε μαζί τους.

– Ποιο είναι το έργο σας αδελφοί; τούς ρώτησε.

– Εμείς δεν ασχολούμεθα με καμμιά υλική εργασία, αποκρίθησαν εκείνοι. Ακολουθούμε τη σύστασι του θείου Παύλου: αδιαλείπτως προσευχόμεθα.

– Δεν τρώτε καθόλου;

– Τρώμε.

– Δεν κοιμάσθε;

– Κοιμώμεθα λίγο.

– Όταν κοιμάσθε, ποιός προσεύχεται για σας;

– …

– Μα τότε, αδελφοί μου, είπε ο Αββάς Λούκιος, δεν κάνετε ακριβώς αυτό που λέτε. Εμείς εδώ κάνομε εργόχειρο για να μη ζούμε εις βάρος άλλων και να πως τηρούμε το «αδιαλείπτως προσεύχεσθε»:

Όταν αρχίζωμε το πρωϊ τη δουλειά μας, λέγει ο καθένας μας: «ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου». Δεν είναι τούτο προσευχή;

Όταν με το νου προσεύχωμαι, τα χέρια μου πλέκουν. Από την εργασία μου αυτή κερδίζω δεκαέξι νομίσματα. Ξοδεύω ελάχιστα για το καθημερινό μου ψωμί και τα υπόλοιπα τα δίνω ελεημοσύνη στούς πτωχούς και αρρώστους αδελφούς μου, που δεν μπορούν να εργασθούν. Το ίδιο κάνουν και οι άλλοι αδελφοί. Όταν λοιπόν εμείς τρώμε η κοιμώμεθα, οι πτωχοί προσεύχονται για μας και η καρδιά μας μας πληροφορεί πως έτσι εφαρμόζομαι τη σύστασι του Αποστόλου.

 

Ο ΑΒΒΑΣ ΑΓΑΘΩΝΑΣερωτήθει από κάποιους αδελφούς, ποια αρετή νομίζει πως είναι πιο επίπονος.

– Η προσευχή, αποκρίθηκε εκείνος. Όταν ποθήση η ψυχή να συνομιλή συχνά με τον Δημιουργό της, αγωνίζονται τα πονηρά πνεύματα να την εμποδίσουν, γιατί ξέρουν πως δεν υπάρχει πιο ισχυρό όπλο εναντίον τους από την προσευχή. Όταν αποκτήση οποιαδήποτε άλλη αρετή η ψυχή, ύστερα ξεκουράζεται· μα για να μάθη να προσεύχεται, όπως πρέπει, χρειάζεται να κοπιάζη σ’ όλη της τη ζωή.

 

 Ο ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ λέγει ότι: Εκείνος που έχει συμαζεμένο το νου του, όταν προσεύχεται, και προσέχει σ’ αυτά που λέγει, απομακρύνει με τη φλόγα της προσευχής του τούς δαίμονας. Εκείνος όμως που μετεωρίζεται (= σκορπίζει το νου του σε ανώφελες σκέψεις) περιπαίζεται απ’ αυτούς.

 

 ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΕΡΗΜΙΤΗΣ, πολλά χρόνια κλεισμένος μέσα σε μια σπηλιά στη ρίζα ενός απόκρημνου βράχου, είχε μοναδική του απασχόλησι την προσευχή. Ο Ουράνιος Πατήρ, προνοώντας γι’ αυτόν, όπως για τα πετεινά τ’ ουρανού, τον έτρεφε μ’ αυτό το θαυμαστό τρόπο: Καθε βράδυ, ύστερα από τη δύσι του ηλίου, έβρισκε ένα ζεστό ψωμί, που έλεγες πως μόλις είχε βγη από το φούρνο, στην είσοδο της σπηλιάς του. Χρόνια γινότανε αυτό!

Μια μέρα όμως, πήγε να ιδή τον Ερημίτη μας ένας συνασκητής του και καθώς συνωμιλούσαν, του υπέδειξε πως δεν ήταν σωστό να κάθεται αργός. Τον βοήθησε να κόψη καλάμια από το έλος και τον έμαθε να πλέκη πανέρια.

Σαν βράδυασε, κουρασμένος από τη δουλειά και πεινασμένος ο Γεροντας, πήγε στη σπηλιά του να πάρη το ψωμί του. Με πόση ανακούφισι θα το έτρωγε! Δε βρήκε όμως τίποτε. Έτσι κοιμήθηκε νηστικός. Την άλλη μέρα ασχολήθηκε πάλι με ζήλο στο εργόχειρο, αλλά δε βρήκε πάλι στη θέσι του το βράδυ το ευλογημένο ψωμάκι, με το οποίο τόσα χρόνια τον έτρεφε ο Θεός. Στενοχωρημένος τότε προσευχήθηκε και παρακάλεσε τον Κυριον να του φανερώση σε τι είχε σφάλλει, ώστε να πάψη να φροντίζη πια γι’ αυτόν. Άκουσε τότε θεία φωνή να του λέγη:

– Όταν ήσουν απασχολημένος μόνο με μένα, σε έτρεφα. Τωρα που έμαθες εργόχειρο, δίκαιο είναι να σε τρέφη αυτό.

 

ΕΝΑ ΓΕΡΟΝΤΑ ρώτησαν κάποτε οι Αδελφοί της σκήτης, αν πραγματικά ωφελούνται, εκείνοι που ζητούν από τούς άλλους να προσευχηθούν για χάρι τους.

– Πολύ ισχύει δέησις δικαίου, αποκρίθηκε ο Αββάς, πλην όμως «ενεργουμένη» (Ιακώβου ε’ 16). Βοηθουμένη, με άλλα λόγια, από τον ίδιο που ζητά την προσευχή. Σε τι να ωφελήσουν αι προσευχαί των αγίων, εκείνον, που θεληματικά παραμελεί την σωτηρίαν του;

 

 Ένας ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ, από τούς μεγάλους, ξεκίνησε μια μέρα να πάη στο όρος Σινά, για να επισκεφθή τούς Μοναχούς που ασκήτευαν εκεί επάνω. Στο δρόμο συνάντησε έναν απ’ αυτούς, κι’ ανέβαιναν σιγά – σιγά συζητώντας.

– Βρισκόμαστε σε μεγάλη στενοχώρια, Αββά, είπε αναστενάζοντας ο Μοναχός. Έχει μήνες να βρέξη και μας έλειψε τελείως το νερό.

– Γιατί δεν παρακαλείτε τον Θεόν να σας στείλη βροχή; ρώτησε ο Γεροντας.

– Προσευχές και λιτανείες κάνομε κάθε μέρα, αλλά δεν εισακουόμεθα.

– Τοτε δεν προσεύχεσθε, όπως πρέπει, είπε ο Πατήρ. Έλα, Αδελφέ, να κάνωμε μια προσευχή μαζί κι’ ελπίζω πως θα την δεχτή ο φιλεύσπλαγχνος Θεός.

Στάθηκαν. Ο Άγιος Γεροντας σήκωσε τα χέρια του στον Ουρανό και έκαμε μια σύντομη, αλλά θερμή προσευχή στον Κυριο, να λυπηθή τα πλάσματά Του που υποφέρουν και να στείλη σ’ αυτά την ευεργετική βροχή Του.

Δεν είχε προφθάσει να τελειώση, όταν πελώρια μαύρα σύννεφα μαζεύτηκαν στον ουρανό και άρχισε να βρέχη ραγδαία βροχή.

Σαστισμένος ο Αδελφός από το θαύμα, που έγινε τόσο αστραπιαία μπροστά στα μάτια του, έμεινε πολλή ώρα σαν απολιθωμένος. Ύστερα έβαλε μετάνοια στον Αββά και με πολλήν ευλάβεια του φίλησε τα πόδια. Εκείνος πάλι αποφεύγοντας τον ανθρώπινο έπαινο, δεν συνέχισε την πορεία του, αλλά γύρισε πίσω στο κελλί του.

  

Από τον ΟΣΙΟ ΣΙΣΩΗ ένας αρχάριος Μοναχός ζήτησε συμβουλές.

Αν θέλης, παιδί μου, ν’ αρέσης στον Θεόν, απομάκρυνε πρώτα τον εαυτό σου ψυχικά από τον κόσμο, αποκρίθηκε ο σοφός Πατήρ. Μη απασχολής το νου σου με τα γήϊνα. Ανέβα από τα κτίσματα στο Δημιουργό τους. Η προσευχή και το κατανυκτικό δάκρυ ας φτιάξουνε ένα ισχυρό δεσμό ανάμεσα σε σένα και τον Πλάστη σου. Τοτε μόνο θα βρη η ψυχή σου ανάπαυσι στον πρόσκαιρο κόσμο και στην αιωνιότητα.

 

 Ο ΑΒΒΑΣ ΠΑΜΒΩ κατέβαινε μια φορά στην πόλι, μαζί με άλλους αδελφούς. Στο δρόμο συναντήθηκαν με χωρικούς αγρότες που είχαν αφήσει τη δουλειά τους κι’ είχαν ξαπλώσει κατά γης για να ξεκουραστούν.

– Σηκωθήτε επάνω, αδέλφια, τούς είπε ο Γεροντας, να χαιρετήσετε τούς Μοναχούς, για να πάρετε την ευλογία τους. Αυτοί που βλέπετε, συνομιλούν διαρκώς με τον Θεόν και τα στόματά τους είναι αγιασμένα.

  

Ο ΑΒΒΑΣ ΔΟΥΛΑΣ, ο μαθητής του Οσίου Βησσαρίωνος, διηγείτο στούς Αδελφούς. Καποτε, ενώ περπατούσαμε στις όχθες της Νεκράς Θαλασσας, ο Γεροντας μου κι’ εγώ, κυριεύθηκα από υπερβολική δίψα.

– Διψώ, Αββά, είπα στον Γεροντα μου.

– Πιές από τη θάλασσα, μου είπε.

Τον κύτταξα με απορία. Πινόταν εκείνο το νερό, που ήταν όλο αλμύρα και θειάφι; Ο Γεροντας όμως είχε σταθή σε προσευχή και με το ευλογημένο χέρι του σταύρωνε τα νερά.

– Πιές, μου ξανάπε.

Υπήκουσα. Πήρα με τη χούφτα μου και ήπια. Το πικρό νερό της Νεκράς Θαλασσας είχε γίνει πιο γλυκό από μέλι.

Σαν είδα το θαύμα αυτό, ετοιμάστηκα να γεμίσω το μικρό λαγήνι που είχα μαζί μου.

– Γιατί το γεμίζεις; με ρώτησε ο Γεροντας.

– Για να το έχω, όταν διψάσω πάλι, Αββά.

Με κύτταξε με αυστηρό βλέμμα:

– Ο Θεός που είναι εδώ, ολιγόπιστε, θα είναι και πιο κάτω.

Άλλη φορά θέλαμε να περάσωμε το ποτάμι και δεν βρίσκαμε βάρκα. Ο Γεροντας τότε, που βιαζόταν, έκανε την προσευχή του και πέρασε στην αντίθετη όχθη, περπατώντας πάνω στα νερά.

– Πως αισθανόσουν; τον ρώτησα αργότερα.

– Ένοιωθα το νερό ως τούς αστραγάλους μόνο, μου αποκρίθηκε. Από κει και πέρα, περπατούσα όπως στην ξηρά.

 

 ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ σε μια σκήτη ήταν πρόθυμος στην προσευχή, αλλά αμελής σ’ όλα τ’ άλλα. Μια μέρα πήγε ο διάβολος σ’ έναν από τούς εκεί Πατέρες και του είπε με ειρωνεία:

– Τι παραδοξολόγοι που είσαστε σεις οι άνθρωποι.

– Γιατί; τον ρώτησε εκείνος.

– Να, ο τάδε Μοναχός αίφνης με κρατά κάτω από τη μασχάλη του και με σφίγγει δυνατά να μη του φύγω, κάνοντας όλα μου τα θελήματα. Κι’ ύστερα στέκεται ώρες ολόκληρες και λέγει στο Θεο: «ρύσαί με από του πονηρού».

 

Ο ΑΒΒΑΣ ΗΣΑΪΑΣ ο Αναχωρητής, γράφει. Όταν προσεύχεσαι με ταπεινοσύνη, έχοντας βαθειά συναίσθησι της αναξιότητός σου, η προσευχή σου γίνεται αμέσως δεκτή από τον Θεο. Αν όμως, ενώ προσεύχεσαι, σου έλθη στο νου πως ο τάδε Αδελφός την ώρα αυτή κοιμάται η ο δείνα είναι αμελής κι’ αρχίζεις έτσι την κατάκρισι, τότε ο κόπος σου πηγαίνει εντελώς χαμένος.

  

ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΒΒΑΣ συμβουλεύει:

«Πρόσεχε, χριστιανέ, να μην αδικήσης ποτέ τον αδελφό σου, για να γίνεται δεκτή από τον Θεο η προσευχή σου. Αν όμως αδικήσης, η προσευχή σου είναι απαράδεκτη. Οι αναστεναγμοί του αδικημένου δεν την αφήνουν να φθάση στον Ουρανό. Αν μάθης πως κάποιος σε κακολογεί και έλθει καμμιά φορά να σ’ επισκεφθή, μη του δείξης με τον τρόπο σου πως τα γνωρίζεις όλα και είσαι στενοχωρημένος μαζί του. Δεξου τον χαρούμενος, με ήρεμο πρόσωπο και γλυκό τρόπο, για να βρη παρρησία στον Θεο η προσευχή σου.»

  

Ο ΑΒΒΑΣ ΜΩΫΣΗΣ λέγει για την προσευχή: Πρόσεχε να διατηρής στην καρδιά σου βαθειά την συναίσθησι της αμαρτωλής σου καταστάσεως, για να γίνεται δεκτή η προσευχή σου. Όταν απασχολής το νου σου με τις δικές σου αμαρτίες, δεν θα σου μένη καιρός να παρακολουθής τα σφάλματα των άλλων.

  

Ο ΑΒΒΑΣ ΖΗΝΩΝ λέγει: Θελεις ν’ ακούη παρευθύς ο Θεός την προσευχή σου, Αδελφέ; Σαν σηκώνης τα χέρια στον Ουρανό, προσευχήσου πρώτα απ’ όλα, με την καρδιά σου, για τούς εχθρούς σου και ο Θεός θα σου

δώση γρήγορα ο,τι άλλο του ζητήσεις.

  

Ένας ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ συμβούλευε τούς Μοναχούς: «Αν εργάζεσαι το εργόχειρό σου και σημάνη η ώρα της προσευχής, μη πης στον εαυτό σου· «ας αποτελειώσω τη σειρά που μου απόμεινε η ας συμπληρώσω λίγες βελονιές κι’ ύστερα πηγαίνω». Παραμέρισε όλα τ’ άλλα καθήκοντα και δόσε το χρέος σου στον Θεο. Διαφορετικά μαθαίνεις να θεωρής πάρεργο την Προσευχή και την Ακολουθία. Έτσι όμως και την ψυχή στερείς από πνευματική τροφή και το σώμα σου από υλική. Γιατί δε θα προκόψη το εργόχειρό σου, χωρίς την ευλογία του Θεού. Η προθυμία σου στα πνευματικά και στα σωματικά θα φανή από το πρωϊ που θα ξημερώση».

  

ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΣΙΛΟΥΑΝΟ που είχε μεγάλη πείρα στα πνευματικά, ρώτησε ένας Αδελφός. Πως ν’ αποκτήσω κατάνυξι στην προσευχή, Αββά; Και του εμπιστεύθηκε πως έκανε μεγάλη προσπάθεια να ψάλλη μελωδικά για ν’ αντιστέκεται στον ύπνο που τον ενοχλούσε στην Ακολουθία.

– Η ψυχή, παιδί μου, δε συγκινείται τόσο από τη μελωδία, όσο από το περιεχόμενο του ψαλμού, εξήγησε ο Όσιος. Προσέχοντας μόνο να ψάλλης μελωδικά, κινδυνεύεις να πέσης σε κενοδοξία και να σκληρύνη πιο πολύ η καρδιά σου. Είτε προσεύχεσαι, είτε ψάλλεις, να έχης πάντοτε βαθειά συναίσθησι ότι βρίσκεσαι μπροστά στον Άγιο Θεο. Μην επιτρέπης στο νου σου να ρεμβάζη. Αγάπησε την ταπεινοσύνη, που γεννά την κατάνυξι. Μη θέλης να κάνης επίδειξη της σοφίας και των γνώσεών σου. Προτίμα να διδάσκεσαι παρά να διδάσκης. Κοντά στα παραπάνω, βλέποντας ο Θεός την αγαθή σου προαίρεσι, θα σου δώση το χάρισμα της κατανύξεως.

 

ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ λέγει ότι η προσευχή του χριστιανού, πρέπει να γίνεται, πρώτον, με διάθεσι ειρηνική, ύστερα με ησυχία και κοσμιότητα. Όταν προσεύχεται μαζί με άλλους στην εκκλησία, πρέπει ν’ αποφεύγη τις εξωτερικεύσεις της ευλαβείας του και τις δυνατές φωνές που φέρνουν σύγχυσι και στον ίδιο και στούς άλλους.

Η προσευχή οφείλει να γίνεται με εσωτερικό πόνο της καρδιάς και με ήρεμο νου αφωσιωμένο στο Θεο.

Υπάρχουν άνθρωποι, που πάσχουν από σωματικές αρρώστιες κι’ ενώ χειρουργούνται η καυτηριάζονται από το γιατρό, υποφέρουν καρτερικά τον πόνο, χωρίς φωνές και φασαρία, σιωπηλά και υπομονετικά. Άλλοι πάλι ανυπόμονοι χαλούν τον κόσμο από τις φωνές, όταν τούς κάνουν θεραπεία. Μηπως όμως έτσι αποφεύγουν τον πόνο; Μάλλον τον αυξάνουν.

Κατι παρόμοιο συμβαίνει και με την προσευχή. Οι πνευματικώτεροι άνθρωποι προσεύχονται αθόρυβα με «στεναγμούς αλαλήτους». Έτσι διατηρούν την ψυχική τους γαλήνη. Οι άλλοι δε συγκρατούν τον εαυτό τους. Προσεύχονται μεγαλοφώνως, με εκδηλώσεις εξωτερικές, που συχνά σκανδαλίζουν τούς άλλους. Ο πραγματικός χριστιανός πρέπει ν’ αποφεύγη την ακαταστασία και τα εξωτερικά σχήματα. Να προτιμά την τάξι, την ησυχία και την ταπείνωσι. Αυτό ζητά και ο Θεός με το στόμα του Προφήτου, που λέγει: «επί τίνα επιβλέψω, αλλ’ η επί τον ταπεινόν και ησύχιον, τον τρέμοντά μου τούς λόγους;»

Όσοι χριστιανοί διάλεξαν αυτό το δρόμο, έγιναν παράδειγμα και φως για πολλούς άλλους.

Περι συνειδήσεως

Ανδρέας Αβραμόπουλος
Θεολόγος

«Έχω μπροστά μου ένα καθρέπτη
που μ ΄εμποδίζει ό,τι είναι πίσω μου να δώ
δεν έχω δει ποτέ μου πιο μεγάλο ψεύτη
και το χειρότερο είμαι όμοιος εγώ……»

Η ΥΓΙΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, το θέμα που θα μας απασχολήσει στην τωρινή συνάντησή μας, αναφέρεται στη συνείδηση και στις διαφορετικές μορφές που παρουσιάζει αυτή, σε αρκετές ή μάλλον, θα έλεγα, σε πολλές περιπτώσεις.

Αλλά ας δούμε κατ’ αρχήν, ποιο είναι το στοιχείο αυτό του ψυχικού μας κόσμου, που λέγεται συνείδηση.

Όταν λέμε συνείδηση, εννοούμε τον ψυχικό εκείνο παράγοντα της ύπαρξής μας, που μας δίνει πληροφορίες για την καθημερινή πορεία της ζωής μας, αξιολογώντας αυτήν αδιάλειπτα από ηθικής απόψεως. Δηλαδή μας δίνει την πληροφορία της καλής ή της κακής συμπεριφοράς μας, αφού παρέχει τη δυνατότητα να γνωρίζουμε, σε βάθος, τις σκέψεις, τις προθέσεις, τις πράξεις, τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες μας, σε κάθε σχετική περίπτωση.

Εκτός όμως από τη συνείδηση, ο ψυχικός κόσμος του ανθρώπου, συμπληρώνεται με την παρουσία του λογικού, δηλαδή του μυαλού του, όπως απλά λέμε. Το λογικό, είναι εκείνο που συλλαμβάνει τις σκέψεις και καθορίζει τις πράξεις, ανάλογα με το δείκτη νοημοσύνης που διαθέτει ο άνθρωπος, και, συνήθως, ανεξάρτητα από ηθικές ευαισθησίες.

Μετά από αυτές τις σκέψεις και τις προκαθορισμένες, από το λογικό, πράξεις, παρεμβαίνει η συνείδηση, για να αξιολογήσει την ηθικότητά τους και να πει το ναι ή το όχι. Δηλαδή, προηγείται το λογικό με τις σκέψεις και τις αποφάσεις του, και ακολουθεί ο ηθικός κριτής και δικαστής, που είναι η συνείδηση.

Λειτουργούμε, επομένως, με δυο παράγοντες, το λογικό που σκέφτεται και αποφασίζει, και τη συνείδηση που αξιολογεί ηθικά τις σκέψεις και αποφάσεις του λογικού.

Τα δυο αυτά στοιχεία του ψυχικού μας βίου, δηλαδή το λογικό και η συνείδηση, είναι εκείνα, που διαφοροποιούν τον άνθρωπο, από τα ζωντανά όντα της φύσεως. Βέβαια, στα άλογα ζώα, δηλαδή στα μη έχοντα λογικό, υπάρχει μια μικρή λογική ικανότητα. Τόση όμως, όση είναι αρκετή για να λειτουργήσει το ένστικτο, που αποτελεί και τον μοναδικό οδηγό, και κατευθύνει την πορεία της ζωής τους. Ηθική συνείδηση, βέβαια, που να αξιολογεί τις πράξεις τους, δεν έχουν τα ζώα. Για το λόγο αυτό, δεν ευθύνονται για την οποιαδήποτε συμπεριφορά τους.

Η μικρή λογική ικανότητα του ζώου, που σταματάει στο ένστικτο, και η ανυπαρξία ηθικής συνείδησης στη ζωή του, του αφαιρούν τη δύναμη της ελευθερίας, την οποία παρατηρούμε στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος έχει, σε μεγάλο βαθμό, τη δυνατότητα της επιλογής, μεταξύ δυο ή και περισσοτέρων περιπτώσεων και, γι αυτό, οι όποιες επιλογές του, έχουν ηθική αξία και βαθμολογούνται ανάλογα, επειδή είναι ελεύθερος. Προικισμένος από το Δημιουργό του με το λογικό και τη συνείδηση, μπορεί να νιώθει ελεύθερος και μέσα από τη φυλακή, γιατί η ελευθερία του, πρωταρχικά, είναι πνευματική. Ενώ η ελευθερία του ζώου, που τρέχει, χωρίς εμπόδια, στους κάμπους, τα δάση και τους ωκεανούς, είναι ελευθερία κάτω από τη κηδεμονία του ενστίκτου του. Δεν είναι πνευματική ελευθερία. Δεν του χρειάζεται, άλλωστε, η πνευματική ελευθερία. Γι αυτό, το ζώο δε δημιουργεί ποτέ πολιτισμό. Ζει, διαχρονικά, ακριβώς κατά τον αυτόν τρόπο, χωρίς καμιά μεταβολή.

Και για να συνοψίσουμε με δυο λόγια . ο κυβερνήτης της ζωής των ζώων είναι το ένστικτο, ενώ των ανθρώπων, είναι το λογικό και η ηθική συνείδηση.

Τα δυο αυτά μοναδικά και κυριαρχικά πνευματικά στοιχεία, το λογικό και η συνείδηση, κάνουν τον άνθρωπο άρχοντα του κόσμου και διαχειριστή της φύσεως.

Δυστυχώς, οι δυο αυτοί παράγοντες του ψυχικού μας βίου, οι τόσο απαραίτητοι για την ομαλή και ευτυχισμένη πορεία της ζωής μας, δε συνεργάζονται πάντοτε. Συχνά, μεταξύ τους, παρατηρείται ασυμφωνία, που προκαλεί στενοχώρια και άγχος. Στις περιπτώσεις αυτές, είτε το λογικό περιφρονεί τη συνείδηση, είτε η άρρωστη, κάποτε, συνείδηση, καταπιέζει το λογικό. Έτσι στις διάφορες επιλογές και αποφάσεις του ανθρώπου, άλλοτε επικρατεί το λογικό και άλλοτε η συνείδηση. Ευτυχισμένες στιγμές, είναι εκείνες της συνεργασίας και ταύτισης των δυο παραγόντων.

Στις περιπτώσεις ασυμφωνίας, παρουσιάζεται εσωτερικός διχασμός και προκαλείται αμηχανία. Ενώ αποφασίζουμε αυτό, επιθυμούμε κάποιο άλλο, και πράττουμε ή δεν πράττουμε κάτι «με μισή καρδιά».

Το γεγονός αυτό, της εσωτερικής διαπάλης, καταγράφει, σα δικό του βίωμα, ο θείος Παύλος (Ρωμ.7,19) όταν λέει . «Οὐ γάρ ὅ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, αλλ’ ὅ οὐ θέλω κακόν, τοῦτο πράσσω». Δηλαδή, δεν κάνω το αγαθό που θέλω, αλλά το κακό που δε θέλω, αυτό κάνω.

Αν ο θεόπτης Απόστολος των Εθνών, ζούσε το δυσάρεστο αυτό συναίσθημα, πόσο μάλλον εμείς. Λοιπόν, ας μη τρομάζουμε σε παρόμοιες περιπτώσεις. Όμως, οπωσδήποτε, ας αγρυπνούμε πάντοτε, ελέγχοντας τη συμπεριφορά μας. Με αυτόν τον τρόπο η συνείδηση, η υγιαίνουσα συνείδηση, θα έχει τον τελευταίο λόγο, σε όλα τα επίπεδα και τις εκδηλώσεις της ψυχικής μας λειτουργίας, δηλαδή στις σκέψεις, τους λόγους, τις αποφάσεις και τις πράξεις μας. Μόνον έτσι θα διορθώνονται και θα επαναφέρονται στην αλήθεια, κάποιες, τυχόν, λανθασμένες επιλογές του λογικού μας.

Με τη διαπίστωση αυτή, προβάλλει επιτακτική η ανάγκη, του να αποκτήσει ο άνθρωπος υγιαίνουσα συνείδηση, που θα τον κατευθύνει, σε όλες τις επιλογές του, προς τη σωστή κατεύθυνση και θα τον απαλλάσσει από το άγχος και την αμφιβολία.

Όταν αναφερόμαστε στην υγιαίνουσα συνείδηση, γεννιέται το ερώτημα . υπάρχει άραγε και ασθενής, άρρωστη συνείδηση; Και βέβαια υπάρχει, και μάλιστα πολύ συχνά. Γι αυτό οι διαγνώσεις που κάνει επί των προθέσεων και αποφάσεων του λογικού, δεν είναι πάντοτε σύμφωνες με τις επιταγές του ηθικού νόμου. Εάν η αρρώστια του σώματος προκαλεί, συχνά, στον άνθρωπο δυστυχία, η αρρώστια της συνείδησης, προκαλεί πολύ μεγαλύτερη. Μόνο που την αρρώστια του σώματος, την καταλαβαίνουμε γρήγορα, γιατί τα συμπτώματά της μας επηρεάζουν άμεσα, π.χ. πόνος, αδιαθεσία κ.λ. ενώ, την αρρώστια της συνείδησης, δύσκολα την αντιλαμβανόμαστε. Έτσι, όταν είναι άρρωστη, ή όταν αδρανεί και κοιμάται, οι κρίσεις που κάνει, για τη συμπεριφορά μας, είναι ηθικά λανθασμένες.

Ποια είναι άραγε η αρρώστια της συνείδησης; Δυστυχώς, είναι αρκετές οι αρρώστιες που την προσβάλλουν. Μια άρρωστη συνείδηση είναι η ελαστική. Μια άλλη είναι η περιδεής. Τρίτη είναι η άκαμπτη και τελευταία, η πιο βαριά αρρωστημένη, είναι η πωρωμένη συνείδηση.

Για τις τρεις πρώτες μορφές συνείδησης, την ελαστική, την περιδεή, και την άκαμπτη, μπορεί με πολλές προσπάθειες, να υπάρξει θεραπεία, όταν η αρρώστια βρίσκεται στα πρώτα στάδια και δεν έχει αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά της υγιαίνουσας προσωπικότητας του ανθρώπου. Στην περίπτωση όμως της πωρωμένης συνείδησης, δεν υπάρχει επιστροφή. Σ’ αυτήν καταλήγει η συνείδηση, αφού έχει περάσει από τα τρία προηγούμενα στάδια αρρώστιας, χωρίς κάποια σημαντική προσπάθεια θεραπείας.

α. Ελαστική συνείδηση
Η ελαστική συνείδηση, είναι η πιο διαδεδομένη. Και συμβαίνει αυτό γιατί αρέσει η ελαστικότητά της. Μας είναι φιλική και εξυπηρετική σε όλες τις δυσκολίες μας, τις μικρές και τις μεγάλες. Λέγεται ελαστική γιατί αλλάζει σχήμα, χωρίς κόπο, όπως το λάστιχο. Είναι η συνείδηση των εύκολων και ανέξοδων λύσεων. Και τούτο είναι καλό και κείνο είναι καλό. Αρκεί να εξυπηρετεί αυτό που θεωρούμε συμφέρον μας. Το μαύρο, εύκολα το παρουσιάζει σαν άσπρο, και άσπρο μπορεί να το χρωματίσει, με όποιο χρώμα μας εξυπηρετεί σε κάθε περίπτωση.

Η ελαστική συνείδηση δε χρησιμοποιεί παντού και πάντοτε τα ίδια μέτρα και σταθμά. Τα διαφοροποιεί ανάλογα με την εργασία και την περίπτωση. Όταν πουλάει το εμπόρευμα, τα μεγαλώνει, για να φαίνεται το εμπόρευμά του μεγαλύτερο και, όταν αγοράζει τα μικραίνει, για να δείχνει το αγοραζόμενο προϊόν πιο μικρό.

Στη συμπεριφορά της ελαστικής συνείδησης, κυριαρχεί το ψέμα. Το ψέμα στη σκέψη, στο λόγο, στην πράξη. Θεωρεί το ψέμα ασήμαντη ηθικά τακτική και «αλάτι της ζωής». Ακόμη, στον άνθρωπο με ελαστική συνείδηση, ο σκοπός, όταν είναι ηθικός, αγιάζει τα μέσα για την απόκτησή του, έστω και αν είναι ανήθικα. Αλλά και ο ίδιος ο σκοπός, προσδιορίζεται με ελαστική νοοτροπία, ως προς την ηθικότητά του. Όταν το ποτήρι έχει νερό μέχρι τη μέση του, ανάλογα με το συμφέρον, το βλέπει άλλοτε γεμάτο και άλλοτε σχεδόν αδειανό. Το προσωπικό του σφάλμα, έστω και σοβαρό, δεν υπολογίζεται. Το θεωρεί μια λεπτή τρίχα. Το ίδιο σφάλμα, στον αντίπαλο, γίνεται χοντρή τριχιά.

Ο φαρισαϊσμός, εναντίον του οποίου ο Κύριος είπε τα τρομερά «Ουαί», εκφράζει, κατά αυθεντικό τρόπο, την ελαστική συνείδηση. Οι φαρισαίοι της εποχής του Χριστού, αλλά και οι σημερινοί, ήταν και είναι «οἱ τυφλοί ὁδηγοί, οἱ διϋλίζοντες τόν κώνωπα, τήν δέ κάμηλον καταπίνοντες» (Ματ.23,24).

Η ελαστική – άρρωστη συνείδηση, τακτοποιεί όλα τα ελλείμματα της ζωής μας. Μας γεμίζει με ικανοποίηση και χαρά, αξιολογώντας τη συμπεριφορά μας, με ανήθικα κριτήρια. Αν η συνείδηση αυτή παραμείνει ανενόχλητη, για μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι δυνατόν να οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις ηθικής τύφλωσης, όπου όχι πλέον υποκριτικά, αλλά πραγματικά να αδυνατεί να διακρίνει και να αξιολογεί ορθά, ακόμη και εξόφθαλμες εγκληματικές πρακτικές.  

Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση, που γράφει σε μια νουβέλα του, ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας Τσέχωφ . «Ένας φτωχός ζητιάνος κατέβαινε ταχτικά από την καλύβα του στη μικρή πόλη. Στον ώμο είχε κρεμασμένη την παλιά πάνινη τσάντα του. Εκεί μέσα έριχνε οτιδήποτε του έδιναν οι φιλάνθρωποι της πολίχνης. Ένα βράδυ επιστρέφοντας στο κονάκι του, προχωρούσε, από στενό μονοπάτι, μέσα στο δάσος, κουρασμένος και αμέριμνος. Δυο ληστές παραμόνευαν στο σκοτάδι. Όταν τους πλησίασε, τον χτύπησαν δυνατά και τον σκότωσαν. Αρπαξαν την παλιά τσάντα και την έψαξαν. Βρήκαν μέσα, ανακατεμένες τις ελεημοσύνες του φτωχού και κάποια κομμάτια από χοιρινό λαρδί. Τραβήχτηκαν πιο πέρα και, αμίλητοι, άρχισαν να τα καταβροχθίσουν με βουλιμία. Κάποια στιγμή, ο ένας σκουντάει τον άλλον και του λέει . «Αμάν, σύντροφε τι κάνουμε; Τι κάνουμε, του απαντάει ο δεύτερος. Βρε ξεχνάς, τρώμε λαρδί. Ε, και τι σημασία έχει. Πεινάμε. Βρε νηστεύουμε σήμερα , είναι Τετάρτη».

Για τους ληστές, ο φόνος την Τετάρτη, η όποια άλλη μέρα, επιτρεπόταν. Η κατάλυση της νηστείας της Τετάρτης ήταν απαγορευτική.

Βλέπουμε σε τι στρεβλώσεις μπορεί να οδηγήσει η ελαστική συνείδηση, όταν την αφήνουμε ανεξέλεγκτη. Ποιο είναι άραγε το μικρόβιο που προσβάλλει τη συνείδηση και την κάνει ελαστική; Δεν είναι μόνον ένα. Είναι πολλά και την προσβάλλουν από τα πρώτα χρόνια της ζωής. Τα πέντε πρώτα χρόνια, είναι τα πιο σημαντικά, γιατί σ’ αυτά δημιουργείται ο χαρακτήρας του παιδιού. Αν το περιβάλλον, μέσα στο οποίο θα περάσει την κρίσιμη αυτή ηλικία, έχει ελαστική, ή όποια άλλη ασθενούσα συνείδηση και συμπεριφορά, το παιδί θα τη φορτωθεί και θα την κουβαλάει ίσως για πάντα.

Αν αργότερα, είτε λόγω διαφορετικής και καλής παιδείας, που τυχόν αποχτήσει, είτε λόγω διαφορετικού περιβάλλοντος στο οποίο θα ζήσει, κατανοήσει την άρρωστη συμπεριφορά του και θελήσει να τη διορθώσει, θα δυσκολευτεί πολύ, γιατί σε κάθε βήμα θα συναντάει μπροστά του την άρρωστη συνείδησή του. Ο τρυφερός βλαστός του δέντρου, χρειάζεται τον πάσσαλο δίπλα του, για να αναπτυχθεί σωστά. Όταν γίνει ξυλώδης, του είναι περιττός. Έτσι, η σωστή αγωγή των παιδιών, στα πρώτα χρόνια τους, είναι το πολύτιμο αγαθό που πρέπει να πάρουν. Αργότερα τους είναι σχεδόν άχρηστο. Όμως, για να δώσουν αυτό το αγαθό οι γονείς, και όποιοι άλλοι ανατρέφουν μικρά ανθρώπινα βλαστάρια, πρέπει να το έχουν πρώτα οι ίδιοι. Διαφορετικά, πως θα δώσουν την πρέπουσα αγωγή, όταν οι ίδιοι τη στερούνται.

Ο λόγος μας θα γινόταν μακρύς, αν προχωρούσαμε στην καταγραφή περιπτώσεων ελαστικής συνείδησης και συμπεριφοράς στο παιδικό περιβάλλον. Με αρκετή προσπάθεια μπορούμε να τις εντοπίσουμε, κάθε φορά, και με κατάλληλο τρόπο να τις  αντιμετωπίσουμε, αν βέβαια, όπως προείπαμε, διαθέτουμε αυτήν την ικανότητα.

β. Περιδεής συνείδηση
Η περιδεής, είναι δεύτερη, μετά από την ελαστική, περίπτωση αρρωστημένης συνείδησης. Βρίσκεται στον αντίποδα της ελαστικής. Ενώ η ελαστική είναι τολμηρή, άφοβη και αναιδής, η περιδεής συνείδηση, είναι δειλή, φοβισμένη και εξωπραγματική.

Ο τύπος αυτής της συνείδησης, βλέπει το λάθος και την αμαρτία και εκεί που δεν υπάρχει. Φοβάται το παραμικρό και υποθετικό ακόμα παράπτωμα. Έχει υποτάξει την όλη συμπεριφορά του ανθρώπου, στο φόβο της παράβασης του ηθικού νόμου και του απαγορεύει να εκφραστεί ελεύθερα. Και τούτο απαγορεύεται και τούτο δεν επιτρέπεται. Ο τύπος, βέβαια, συχνά κυριαρχεί πάνω στην ουσία των πραγμάτων. Οι φαντασιώσεις και οι πειρασμοί συνοδεύουν ταχτικά, αυτή την συμπεριφορά. Την περιδεή συνείδηση, έχουν σε μεγάλο βαθμό, οι θρησκόληπτοι άνθρωποι. Παλαιότερα, κάποιος σεβαστός φίλος, αλλά με θρησκόληπτη συμπεριφορά, μου έλεγε, ενώ προχωρούσαμε προς το Προκόπι Εύβοιας, για να προσκυνήσουμε το ιερό σκήνωμα του αγίου Ιωάννου του Ρώσου . «Ξέρεις, το ιερό σκήνωμα του αγίου, αν σε δέχεται, ευχαρίστως, στρέφει προς το μέρος σου το πρόσωπό του. Αν δε σε δέχεται το γυρίζει προς το αντίθετο μέρος». Και μετά, από λίγο, συνέχισε . «Ένα βράδυ οι δαίμονες χτυπούσαν ανελέητα μια γυναίκα, επειδή δεν μπόρεσε η δυστυχισμένη, αν και ήθελε, να εκπληρώσει κάποιο τάμα που είχε κάνει στην Παναγία».

Αυτή η συνείδηση, μπορεί να αφήσει έναν άνθρωπο νηστικό, ακόμη και αν είναι άρρωστος με φάρμακα και πρέπει να πάρει μη νηστίσιμη τροφή, παρά να καταλύσει τη νηστεία. Και αυτό δεν το κάνει από Φαρισαϊκή υποκρισία, αλλά από το φόβο της αμαρτίας. Έτσι διδάχθηκε, έτσι έμαθε, και αυτό πιστεύει.

Η περιδεής συνείδηση ευχαρίστως θα δεχόταν έναν άνδρα να κυκλοφορεί στην αγορά με ποδήρη Βυζαντινό χιτώνα, παρά μια γυναίκα, που ασκεί αντρικό επάγγελμα, να φοράει στη δουλειά της αντρικό παντελόνι.

Οι μεταβολές στην κοινωνία, που με την πάροδο των χρόνων, γίνονται αναπόφευκτες, επειδή είναι αναγκαίες, λόγω των διαφορετικών συνθηκών που προκύπτουν στη ζωή, ανησυχούν τον περιδεή πιστό χριστιανό και όταν ακόμη δεν θίγουν την έννοια της ηθικής συμπεριφοράς. Οι αλλαγές τον ανησυχούν και το φοβίζουν.

Ο τύπος του πιστού, με την περιδεή συνείδηση, γίνεται συχνά, καταπιεστικός στο οικογενειακό του περιβάλλον, με αποτελέσματα αρνητικά και, κάποτε απρόβλεπτα. Τα παιδιά που θα μεγαλώσουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον καταπίεσης, θα γίνουν είτε φοβισμένοι και δυστυχείς άνθρωποι, είτε μικροί επαναστάτες, που θα τα απορρίψουν όλα, ακόμη και τα σωστά, αναζητώντας την ελευθερία που στερήθηκαν όταν ήταν μικρά παιδιά.

Την περίπτωση αυτής της φοβισμένης συνείδησης, πρέπει να προσέξουν ιδιαίτερα οι πνευματικοί οδηγοί των απλών ανθρώπων και μάλιστα των παιδιών. Όχι μόνο να μη την ενισχύουν, αλλά και να την αποτρέπουν σαν τρόπο συμπεριφοράς. Ο χριστιανός δεν πρέπει, δεν του ταιριάζει, να είναι φοβισμένος άνθρωπος. Πρέπει να είναι χαρούμενος, πάντοτε βέβαια, μέσα στην πρέπουσα φρόνηση και συμπεριφορά.

γ. Ακαμπτη συνείδηση
Μια άλλη μορφή αρρωστημένης συνείδησης, είναι η άκαμπτη. Η συνείδηση αυτή δε δέχεται καμιά υποχώρηση σ’ αυτά που σκέφτεται, σ’ αυτά που λέει ή πρόκειται να κάνει. Καμιά υποχώρηση, έστω και αν αυτά οδηγούν, με βεβαιότητα, σε άσχημα αποτελέσματα.

«Εγώ είπα και αποφάσισα». «Εγώ δεν υποχωρώ σε καμιά περίπτωση». Είναι μερικές από τις εκφράσεις της άκαμπτης συνείδησης. Κάποτε το πείσμα είναι τόσο μεγάλο, που φαίνεται ευκολότερο να μετακινηθεί ένα βουνό από τη θέση του, παρά να υποχωρήσει η άκαμπτη συνείδηση από τις αποφάσεις της.

Σ’ αυτή τη συνείδηση, καταλήγουν, συνήθως οι άνθρωποι, που λένε συχνά το όχι, και μάλιστα, προτού ακούσουν την άποψη του συνομιλητή τους. Νομίζουν ότι, με τον αρνητικό αυτό τρόπο, και την αποφυγή του διαλόγου, επικρατούν στο περιβάλλον τους.

Βέβαια, στον τύπο αυτό της συμπεριφοράς, υπάρχει μια μορφή εγωισμού, που κάνει τον άνθρωπο κάποτε και ανεπιθύμητο συνομιλητή.

Η άκαμπτη συνείδηση, ιστορικά, έχει δημιουργήσει πολλά δράματα, γιατί σε κρίσιμες στιγμές, δεν υποχώρησε, αν και έβλεπε ότι η άρνηση έφερνε την καταστροφή.

Από τον άνθρωπο που έχει άκαμπτη συμπεριφορά, είναι δυνατόν να αποσπάσεις τη συγκατάθεσή του, προτού να πει το όχι. Μετά από το όχι, κάθε προσπάθεια είναι μάταιη.

Είναι κατανοητό ότι, και αυτοί οι άνθρωποι, δεν είναι ευτυχισμένοι. Όταν περάσει η ένταση της αρνητικής συμπεριφοράς, συχνά μετανοούν και κάποτε κλαίνε. Παρά ταύτα, η αλλαγή προς το καλύτερο, απαιτεί προσπάθεια πολλή και εγρήγορση ανύστακτη.

Για τα αίτια του φαινομένου αυτού, πρέπει να ανατρέξουμε πρώτα στην κληρονομικότητα. Αυτήν, όπως μας λένε οι ασχολούμενοι με τα θέματα αυτά, θα μπορούμε να την αλλάξουμε, ύστερα από κάποια χρόνια. Ας το ευχόμαστε. Προς το παρόν όμως, και σε κάθε περίπτωση, πρέπει να προσέχουμε και σ’ αυτόν τον τομέα, τη συμπεριφορά των παιδιών. Εκεί που , λόγω άγνοιας ή και απροθυμίας, οι γονείς, υποχωρούν σε παράλογες απαιτήσεις και πεισματικές συμπεριφορές των παιδιών.

Στις περιπτώσεις, που οι γονείς παρατηρούν στα παιδιά, ακραίες καταστάσεις αρνητικής συμπεριφοράς, με ηρεμία και χωρίς πανικό, που χειροτερεύει την κατάσταση, να απευθύνονται στους ειδικούς. Στην παιδική ηλικία, πολλά προβλήματα συμπεριφοράς βελτιώνονται και επιλύονται. Το παιδί βέβαια, δεν πρέπει να γνωρίζει, στις περιπτώσεις αυτές, ότι τελεί κάτω από βελτιωτική προσπάθεια της συμπεριφοράς του. Μόλις δε είναι ανάγκη να τονίσουμε ότι οι απειλές και οι άκαιρες και λαθεμένες τιμωρίες, δε βελτιώνουν την κατάσταση, αλλά την επιδεινώνουν.

δ. Πωρωμένη συνείδηση
Έχουμε, τέλος, την πωρωμένη συνείδηση. Αυτή, όπου εμφανίζεται, αποτελεί την κατάρα του ανθρώπου. Είναι η κόλασή του. Η συνείδηση εδώ έχει χάσει κάθε ηθικό φραγμό, γιατί έχει καταστραφεί ηθικά. Δε νιώθει τύψεις. Αντίθετα χαίρεται, όταν συμμετέχει ή πρωταγωνιστεί, στο κακό.

Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται, οι επαγγελματίες δήμιοι, οι εγκληματίες και οι ληστές του υποκόσμου. Εδώ βέβαια πρέπει να αναζητήσουμε και πολλούς μεγαλόσχημους και «ευπρεπείς κυρίους της κοινωνίας», που άλλοτε «νόμιμα» και άλλοτε παράνομα γίνονται οι δυνάστες των αδυνάτων.

Η οποιαδήποτε σωφρονιστική τιμωρία, δεν έχει κανένα θετικό αποτέλεσμα, γι αυτούς τους τυράννους. Στις περιπτώσεις που η πώρωση έχει προσβάλει τις συνειδήσεις αυταρχικών ηγετών του κόσμου, παρατηρείται κάποτε και το παράδοξο φαινόμενο της «συμμαχίας» του πωρωμένου με τη θεία Δικαιοσύνη στο καταστροφικό τους έργο. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ο ηγέτης της Γερμανίας, καλούσε τη θεία πρόνοια βοηθό του στον όλεθρο του κόσμου. Στις μέρες μας, παρανοϊκοί ηγέτες, στο όνομα του δικού τους θεού της «παγκόσμιας τάξης» καταστρέφουν κράτη και λαούς, για να εισπράξουν με τη σειρά τους, και σε βάρος του κόσμου που εκπροσωπούν, την οργή του «Ιερού Πολέμου». Έτσι επικρατεί ο φαύλος κύκλος της αυτοκαταστροφής. Όσον αφορά στην κατηγορία των «ευπρεπών κυρίων της κοινωνίας μας», αυτή εκπροσωπείται από τους κακοποιούς και τους καταχραστές του μόχθου των φτωχών. Από εκείνους που ασύστολα εμπορεύονται την Εκκλησία του Κυρίου Ιησού, για προσωπικά οφέλη, ατομικές επιδιώξεις και ψεύτικη δόξα. Από τους ψεύτες που υποσχέθηκαν ένα τίμιο γάμο, σε αγνά και φτωχά κορίτσια, και κατόπιν τους γύρισαν την πλάτη. Από τους παλιανθρώπους που πουλάνε αθώα πλάσματα, αγόρια και κορίτσια, στο εμπόριο της διαφθοράς. Από τους κλέφτες, τους διαρρήκτες και τους συκοφάντες. Από τους εμπόρους των ναρκωτικών και των όπλων της καταστροφής και του αίματος των αθώων παιδιών.

Δυστυχώς η κοινωνία η χριστιανική (;), αλλά και η παγκόσμια, είναι γεμάτη από διεφθαρμένους και πωρωμένους ψυχικά ανθρώπους.

Στις περιπτώσεις αυτών των κακοποιών ανθρώπων, η ηθική φωνή της συνείδησης, έχει μηδενιστεί και δεν προβάλλει καμιά δύναμη αντίστασης.

Ο φιλόσοφος και συμπατριώτης μας (Αρκαδία-Κυπαρισσία) Πολύβιος Δημητρακόπουλος, γράφει, σαρκαστικά στον άνθρωπο που, μερικές φορές στενοχωρείται για τα σφάλματά του, από τον έλεγχο της συνείδησης . «Αγαπητέ μου φίλε, μην ανησυχείς. Το ξέρω έχεις ένα ανύστακτο εισαγγελέα πάνω στους ώμους σου. Κάθε φορά που σφάλλει, σε χτυπάει . τοκ τοκ τοκ και σε πληγώνει. Όμως μπορείς να απαλλαγείς από αυτή την ενόχληση, αν κατορθώσεις να μεταθέσεις μπροστά σου αυτόν τον δικαστή, που σε χτυπάει, από πίσω. Και έτσι, αντί να σε χτυπάει εκείνος, να τον χτυπάς εσύ, μέχρι να τον αποτελειώσεις. Έτσι θα ησυχάσεις μια για πάντα».

Οι πωρωμένοι άνθρωποι, αυτό ακριβώς κατόρθωσαν. Χτύπησαν τη συνείδησή τους, μέχρις ότου έχασε τη φωνή της. Έγινε βαριά άρρωστη και δεν το καταλαβαίνουν. Είναι δυστυχισμένοι και δε γνωρίζουν τη δυστυχία τους.

Αυτοί οι άνθρωποι, είναι, άραγε, εξολοκλήρου υπεύθυνοι, για την κατάντια τους; Ασφαλώς όχι. Πολλοί παράγοντες εργάστηκαν, συνειδητά ή ασυνείδητα, για να κατέβουν σ’ αυτό το επίπεδο.

Ο κατήφορος αρχίζει από το κακό οικογενειακό περιβάλλον όπου, δε χάρηκαν τη ζεστασιά της αγάπης και δεν έμαθαν το σεβασμό για το συνάνθρωπο. Η ηθική υποβάθμιση συνεχίζεται, κατόπιν, μέσα από ανεύθυνες κοινωνικές ομάδες, που θα πλαισιώσουν αργότερα τη ζωή του απρόσεκτου νέου. Συχνά το μίσος για τους ανθρώπους, που σώρευσαν στη ψυχή του, κατά την παιδική ηλικία, τραυματικές εμπειρίες, αδικίας και καταπίεσης, είτε μέσα σε ακατάλληλα ιδρύματα περίθαλψης, είτε αργότερα στην τυχόν αλητεία της εφηβικής ζωής, ανοίγουν τον εύκολο δρόμο της εκδίκησης και οδηγούν ασφαλώς στην πώρωση του πολύτιμου αγαθού της συνείδησης.

Αγαπητοί φίλες και φίλοι, από την πονεμένη εικόνα που μας έδωσαν οι μορφές της άρρωστης συνείδησης, έχουμε τη δυνατότητα να εκτιμήσουμε την αξία της υγιαίνουσας. Έτσι μπορούμε, ανεπιφύλακτα, να θεωρούμε ευτυχισμένο τον άνθρωπο , που είναι φορέας μιας τέτοιας συνείδησης.

Η υγιής συνείδηση μπορεί να κάνει τον άνθρωπο μακάριο, ανεξάρτητα από την κατάσταση που βρίσκεται, από απόψεως κοινωνικής, οικονομικής, ακόμη και σωματικής υγείας. Ο άνθρωπος αυτός, έχει μέσα του ένα αλάθητο σύμβουλο, που σε κάθε δυσκολία, από την πιο απλή, μέχρι την πιο σύνθετη, τον πληροφορεί για το τι πρέπει να κάνει. Ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσει, χωρίς την αίσθηση της σύγκρουσης των καθηκόντων που, συχνά, ταλαιπωρεί τη ζωή μας.

Αγαπητοί μου, δεν θα είναι υπερβολή, αν πούμε, ότι η υγιής συνείδηση φέρνει μέσα μας τη βασιλεία του Θεού. «Ἰδού γάρ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστι» (Λουκ. 17,21). Έχοντας επομένως υγιαίνουσα συνείδηση και συμμορφούμενοι προς τις υποδείξεις της, μπορούμε από τώρα να γευθούμε τη μακαριότητα της Ουράνιας Γαλήνης.

Είναι, άραγε, εύκολο να αποχτήσουμε αυτό το πολύτιμο αγαθό; Πολλοί λένε, ότι δεν είναι. Πιστεύουν ότι ο άνθρωπος γεννιέται, αυτός που είναι, γιατί θα ακολουθήσει την προκαθορισμένη για τη ζωή του πορεία, προτού ακόμη να γεννηθεί. Και είναι βέβαια αλήθεια ότι, οι τελευταίες έρευνες και ανακαλύψεις της γενετικής επιστήμης, μιλάνε για τον καθοριστικό ρόλο των γονιδίων του ανθρώπου, στη μετά τη γέννησή του συμπεριφορά. Όμως έχει επίσης διαπιστωθεί ότι, η πρέπουσα αγωγή στην πρώτη παιδική ηλικία, κατόπιν στο κατάλληλο σχολείο και αργότερα σε μια φιλάνθρωπη και δίκαιη κοινωνία, μπορούν να τροφοδοτήσουν, αποτελεσματικά, τα έμφυτα θετικά στοιχεία, που υπάρχουν σε κάθε άνθρωπο. Γι αυτό η αγωγή, η σωστή αγωγή, την οποία ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ονομάζει «τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών», πρέπει να αποτελέσει το πρώτο και κυρίαρχο μέλημα κάθε μικρής ή μεγάλης κοινωνικής ομάδας.

Πολλές δύσκολες καταστάσεις των παιδιών, μπορούν να βελτιωθούν όταν οι κακές προδιαθέσεις είναι ακόμα ρευστές και δεν έχουν στερεοποιηθεί.

Αλλά ας μη ξεχνάμε ποτέ ότι, η βελτίωση της συμπεριφοράς των νέων ανθρώπων, αρχίζει και προχωράει παράλληλα με τη σωστή συμπεριφορά των μεγαλυτέρων. Χωρίς αυτή, η όποια προσπάθεια είναι μάταιη. Έτσι ο αγώνας των γονέων και γενικά των παιδαγωγών, είναι διπλός, αλλά και η χαρά του αποτελέσματος πιο μεγάλη και πιο φωτεινή.
Και ένα τελευταίο, αλλά πρωταρχικό, για τον ωραίο και ελπιδοφόρο αυτόν αγώνα. Πριν και πάνω από όλα, ας γονατίζουμε συχνά, κάτω από το εικόνισμα του Χριστού και της Θεομήτορος, γιατί, τελικά, «πᾶσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα τέλειον», μόνο από τα ουράνια δώματα κατεβαίνει στην πολύπαθη ζωή μας, με δύναμη που, ακόμη, και βουνά μπορεί, κάποτε, να μετακινήσει . «Ἀμήν γάρ λέγω ὑμῖν, ἐάν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτω, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, και μεταβήσεται . καί οὐδἐν ἀδυνατήσει ὑμῖν» (Ματθ. 17,20). _

Μάθετε … Τουρκικά

Στις καλοκαιρινές φωτιές που άναψαν κάποιες φυσικές αιτίες, η αμέλεια ή η υστεροβουλία κάποιων εμπρηστών, είχαμε και κάποιες άλλες φωτιές που άναψαν εντός και εκτός του τόπου μας, φωτιές πολεμικών συρράξεων, φωτιές ανατιμήσεων, φωτιές πολιτικών δηλώσεων και αντιπαραθέσεων στο χώρο της παιδείας μας. Ιδιαιτέρας σημασίας η φωτιά που άναψε η υπ’ αριθ. 61539/Γ2 απόφαση του υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων που δημοσιεύτηκε στο υπ’ αριθ. 867/10.7.2006 φύλλο της εφημερίδος της Κυβερνήσεως για τη διδασκαλία της Τουρκικής Γλώσσας στην Α΄, Β’ και Γ΄ τάξη του Γυμνασίου.

Οι αντιδράσεις, παρά τη νάρκη των διακοπών υπήρξαν άμεσες και πολλές εκ μέρους διανοουμένων και συλλόγων, ασχέτως ιδεολογικού χώρου, ώστε να αποκλείεται μια κατευθυνομένη αντίδραση. Και δικαιολογημένα για τους ακόλουθους λόγους:

α) λόγω του αιφνιδιασμού που προκάλεσε, χωρίς καμιά συζήτηση ή διάλογο.

β) λόγω του κατευσπευμένου της και της εποχής που ελήφθη, θυμίζοντάς μας την πνευματοκτόνο απόφαση του 1982, επί πρωθυπουργίας Γ. Ράλλη για την αυθαίρετο καθιέρωση του μονοτονικού, εν μέσω θέρει και μεσονυκτίω, υπό μικράς ομάδος νυσταζόντων βουλευτών, και

γ) για τους επικαλουμένους λόγους της αποφάσεως στο σκεπτικό της που προδίδουν πολλή προχειρότητα και αφήνουν να εννοηθούν «παρ’ ανθρώποις τοις νουν έχουσιν» πολλά και διάφορα …

Η προσεκτική ανάγνωση του σκεπτικού της βιαστικής αυτής αποφάσεως γεννά σοβαρές απορίες, ιδιαίτερο προβληματισμό και δικαιολογημένες υποψίες ως προς την προέλευσή της.

Κατ’ αρχήν η εισαγωγή και η εκμάθηση στη μέση παιδεία μίας επιπλέον των διδασκομένων γλώσσας (παρά την παραφορτωμένη διδακτέα ύλη) δικαιολογείται αφού ανήκουμε σε μια κοινότητα και ένωση ευρωπαϊκών κρατών, πολλώ δε μάλλον γλώσσας γειτονικής χώρας.

Αλλά η Τουρκία δεν έγινε ακόμη μέλος της Ε.Ε. και ενδέχεται να μην γίνει ποτέ λόγω των δικαιολογημένων επιφυλάξεων και αντιδράσεων ευαρίθμων εταίρων μας και της παντελούς αδυναμίας της να εκδημοκρατισθεί. Γιατί λοιπόν να μη εισαχθεί η Ιταλική λόγου χάριν; Μήπως για να συντηρείται η παραπαιδεία; Μα ίσως ‘πει κανείς εκ των παράλογα αισιοδόξων, ότι θα ενταχθεί κάποτε, αλλά τότε γιατί να μην εισαχθεί η διδασκαλία της Βουλγαρικής, Σερβικής, ή και Αλβανικής γλώσσας, που με τους λαούς τους έχουμε και κοινά γνωρίσματα και πολιτισμό και περισσότερα «πάρε δώσε» ή με την Τουρκία; Ή αφού το κωμειδύλλιον με την Τουρκία συνεχίζεται (εξ αφελείας ή και έξωθεν επιταγής) γιατί μαζί μ’ αυτήν να μη διδάσκεται και η γλώσσα των Πομάκων, και των Αρμενίων και των Κούρδων περισσότερο, η οποία τελεί υπό αφορισμόν;

Αυτό είναι και το πρώτο ερώτημα. Προχωρούμε στο σκεπτικό της αποφάσεως.

Λέγει λοιπόν ότι με την εισαγωγή της διδασκαλίας της τουρκικής γλώσσας «επιδιώκεται οι μαθητές να αναπτύξουν την επικοινωνιακή ικανότητα προκειμένου να έρθουν σε επαφή με την επίσημο γλώσσα μιας γειτονικής χώρας … » Κάτι τέτοιο θα ήταν ευκταίο και δυνατό εάν συνέβαινε και από την αντίπερα όχθη του Αιγαίου που δεν υπάρχει ανάλογη κίνηση ή διάθεση περισσότερο, αφού το πνεύμα, της προσφερομένης παιδείας της γείτονος είναι απερίγραπτα εθνικιστικό, μισαλλόδοξο και ενίοτε ανθελληνικό, όπως γίνεται φανερό από τα σχολικά τους εγχειρίδια.

Τι είδους επικοινωνία θα υπάρξει χωρίς αμοιβαιότητα; Το δεύτερο ερώτημα!

Παρακάτω λέγει, «Να κατανοούν και παράγουν προφορικό και γραπτό λόγο» οι’ μαθητές … Για να φθάσουν σε τέτοιο σημείο μαθήσεως η διδασκαλία της πρέπει να γίνει κύριο μάθημα!

Εδώ, δεν μπορούν τα παιδιά μας να εκφρασθούν στη μητρική τους γλώσσα σωστά, και θα παράγουν προφορικό και γραπτό λόγο στην τουρκική; Ή μήπως θα ασχοληθούν οι γυμνασιόπαιδες με την εξωτερική μας πολιτική και την αμφιλεγόμενη διπλωματία μας στις σχέσεις των δύο χωρών για να βοηθήσουν στην επίλυση των διαιωνιζομένων υπαρκτών και μη ελληνοτουρκικών προβλημάτων; (Κυπριακό, Αιγαίο, Θρακικό, αμφισβήτηση οικουμενικότητας Πατριαρχείου, τύχη ελληνικών μειονοτήτων). Αυτό είναι το τρίτο ερώτημα.

Και συνεχίζει το σκεπτικό της αποφάσεως:

«Η εκμάθηση της τουρκικής γλώσσας θα συμβάλλει στην ενεργό συμμετοχή σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία και την κατανόηση της διαφορετικότατος … »

Δεν μου λέτε τόσα και τόσα χρόνια, αιώνες, τα εκατομμύρια των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας δεν γνώριζαν και μιλούσαν μαζί με τη μητρική τους γλώσσα ή και αποκλειστικά την Τουρκική μέχρι το 1922;

Ποια «πολυπολιτισμική κοινωνία» από το γεγονός αυτό και ποια «κατανόηση της διαφορετικότητας» των δύο λαών προήλθε όταν, δοθησομένης ευκαιρίας, βρέθηκαν ξένοι και αντίπαλοι; Και διήλθον «δια πυρός και ύδατος» και «στόματος μαχαίρας» οι από χιλιάδων αιώνων γηγενείς Έλληνες; «Πολυπολιτισμική κοινωνία» με ένα λαό και μια ηγεσία που δεν κάνει ούτε ένα βήμα, έστω διπλωματικό, υποκριτικό, προσεγγίσεως και εκσυγχρονισμού; Ένα λαό, μέχρι μυελού οστέων εμβαπτισμένου στο Ισλάμ και το οθωμανικό δίκαιο και μιας ηγεσίας επικίνδυνα εθνικιστικής, ρατσιστικής, ιμπεριαλιστικής και φιλοπολέμου; Μια χώρα που διακηρύττει ασύστολα ότι όχι μόνο θα γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής οικογένειας «όπως είναι» αλλά και θα την «εξισλαμίσει»; Εκτός εάν το σκεπτικό της αποφάσεως εννοεί την αλλοίωση της πολιτισμικής, εθνικής και θρησκευτικής μας ταυτότητος, το τελικό «προσκύνημα» στην γείτονα και την «συγκυριαρχία» στον τόπο μας, λόγω και της πληθυσμιακής και στρατιωτικής της υπεροχής … Τι είδους και εις βάρος τίνος θα είναι αυτή «η συμμετοχή στην πολυπολιτισμική κοινωνία», αφού θα πρέπει εμείς να εξομοιωθούμε με την γείτονα; Είναι το πέμπτο ερώτημα.

Τέλος το σκεπτικό της αποφάσεως λέγει:

«Να χρησιμοποιούν (οι μαθητές) την τουρκική γλώσσα ως μέσο αποκτήσεως νέων γνώσεων και πολιτισμικών εμπειριών … ».

Ποιες είναι αυτές οι «νέες γνώσεις» και «πολιτισμικές εμπειρίες» που θα αποκτήσουν οι μαθητές μας με όργανο την τουρκική γλώσσα από τη γείτονα; Η πλαστογραφία της Ιστορίας που διδάσκουν στα σχολεία τους και εκθέτουν οι ξεναγοί τους στους ελληνικούς αρχαιολογικούς χώρους, προς καγχασμόν των μορφωμένων Ευρωπαίων και Ασιατών τουριστών και η οικειοποίηση του Ιωνικού πολιτισμού; Η κοινωνική τους ζωή με τον εξευτελισμό της γυναίκας, τη μισαλλοδοξία, τη μοιρολατρία, την τριτοκοσμική ζωή και καθόλου οργάνωση; Τις κραυγαλέες καταπιέσεις και βαρβαρότητες από την Κωνσταντινούπολη έως τη Βόρειο Κύπρο και όπου μειονότητες, ιδίως χριστιανικές και ελληνικές; Μα μιλάμε σοβαρά ή παραλογιζόμαστε; Αυτό είναι το έκτο ερώτημα.

Χωρίς περιστροφές και «χωρίς φόβον και πάθος» αφού ακόμη μπορούμε να εκφέρουμε γνώμη στον τόπο μας για θέματα που αφορούν όλους μας και ιδιαιτέρα το μέλλον των παιδιών μας, η απόφαση αυτή του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων είναι αν μη τι άλλο ατυχεστάτη και το σκεπτικό της υποτιμά την νοημοσύνη του μέσου Έλληνα. Ελήφθη κατά λάθος, ερήμην των κυρίως υπευθύνων ή κατ’ εντολήν κάποιων κέντρων αποφάσεων που εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα;

Για την απόφαση αυτή, «θερινής νυκτός», κυριολεκτεί εκείνη η παλαιά λαϊκή σοφή ρήση: «όλα τάχε η Μαριωρή ο φερετζές της έλειπε!» Η μη εκμάθηση της Τουρκικής γλώσσας ήταν, «η μεγάλη έλλειψη» του Αναλυτικού προγράμματος της Μέσης εκπαιδεύσεως και «ένα από τα σπουδαία μέτρα της εξυγιάνσεώς της»; Το έβδομο, αν μη και το τελευταίο ερώτημα που επιβάλλεται από την κοινή λογική …

 Πρωτοπρεσβύτερος

ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ι. ΠΑΠΑΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ανεπίκαιρη επικαιρότητα

Πρωτοπρεσβύτερος

ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ι. ΠΑΠΑΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το μάθανε πια απέξω το ποιηματάκι τους και μας το λένε κάθε χρονιά τις παραμονές των εθνικών μας επετείων ή της Μεγάλης Εβδομάδας αμφισβητώντας ιστορικά γεγονότα αποδεδειγμένα, αφ’ ενός, και την απαστράπτουσα θεότητα του Χριστού, αφετέρου. Είναι οι κατ’ ευφημισμόν «διαφωτιστές», «εκσυγχρονιστές», και «προοδευτικοί» ενώ πρόκειται για σκοταδιστές, αναχρονιστικούς κι οπισθοδρομικούς στην ουσία. Και στους επιστημονικοφανείς ισχυρισμούς τους μην έχοντας επιχειρήματα προβάλλουν από τα Μ.Μ.Ε. δογματικά τις απόψεις τους χαρακτηρίζοντας τον εαυτό τους «προοδευτικόν» και εμάς τους άλλους συλλήβδην συντηρητικούς και οπισθοδρομικούς.

Αφήνοντας κατά μέρος ως ανάξια λόγου και σχολιασμού τα όσα επαναλαμβάνουν κάθε χρόνο για τον πρόσφατο εορτασμό της εθνεγερσίας του 1821, αν και τελικά καταλήγουν σε μπούμερανγκ γι’ αυτούς (όπως με την άρνηση του «κρυφού σχολείου» που φέτος, εξ αιτίας τους, ήρθαν στο φως νεότερα στοιχεία για την ύπαρξή του), θα σταθούμε στα όσα παπαγαλίζουν, τα προεόρτια των Παθών και της Αναστάσεως του Χριστού, εισαγόμενα φθηνά και άνοστα. Είναι και αυτά ενορχηστρωμένα με τα προηγούμενα για το ξεθεμελίωμα του Γένους, βάσει παλαιοτέρου σχεδίου αφελληνισμού του και αποχριστιανισμού του.

Από παλιότερα, όλο είχαμε και κάτι τέτοιες μέρες με το σκοπό αυτό! Θα θυμάστε την κινηματογραφική παραγωγή «Ο τελευταίος πειρασμός» που βασιζόταν στο γνωστό έργο του Καζαντζάκη, προσβλητικό και βλάσφημο για το θεανδρικό πρόσωπο του Ιησού, τη σκανδαλοθηρία και προβολή εκκλησιαστικών σκανδάλων, νεότερα δε την παρουσίαση εκτρωματικών βιβλίων ως εκείνο το βλάσφημο λογοτεχνίζοντος πολιτικού, κατόπιν το παραμύθι του Νταν Μπράουν, «ο Κώδικας Ντα Βίντσι», πέρσι ‘Το κατά Ιούδαν ευαγγέλιον» και φέτος το ντοκυμανταίρ »Ο χαμένος τάφος του Ιησού Χριστού» του σκηνοθέτη Τζαίημς Κάμερον, κατά τον οποίον (εδώ πια η φαντασία καταλήγει σε παράκρουση) «βρέθηκαν τα οστά του Θεανθρώπου και της οικογενείας του εναποτεθειμένα σε μικρές λίθινες οστεοθήκες οι οποίες και ανακαλύφθηκαν το 1980 στα περίχωρα της Ιερουσαλήμ σε αρχαίο τάφο!» Όσο για «του χρόνου» νάμαστε καλά υπάρχει επαρκής χρόνος για τερατοσυλλήψεις, τερατοοκυήσεις και τερατογεννήσεις ….

Δεν αξίζει τον κόπο να αναιρέσει κανείς με αποδεικτικά στοιχεία το προϊόν της διανοητικής παρακρούσεως του Τζαίημς Κάμερον. Αλλά επειδή υπάρχουν και αφελείς και εύπιστοι που πιστεύουν ό, τι τους «σερβίρει» η στρατευμένη ιδεολογικά και συμφεροντολογικά πληροφόρηση των Μ.Μ.Ε., θάθελα, επικαλούμενος την κοινή λογική του μέσου σκεπτομένου ανθρώπου, να ρωτήσω: Πώς οι φοβισμένοι, απογοητευμένοι και διασκορπισμένοι μαθητές του Χριστού, εξουδετερώνοντας τη

φρουρά του τάφου έκλεψαν και έθαψαν κάπου αλλού το σώμα του Ιησού διαδίδοντας ένα ανώφελο γι’ αυτούς ψέμα; Και πώς δεν το αντελήφθη καν οι άσπονδοι εχθροί του Χριστού, το Ιουδαϊκό ιερατείο, παραμένοντας σιωπηλό και αμήχανο, μπροστά στην πρόκληση των μαρτύρων και υποστηρικτών της Αναστάσεως που διατυπωνόταν με την πρόταση: «ή τον ταφέντα δότωσαν ή αναστάντα προσκυνήτωσαν;» και κατέφευγαν στο γνωστό τρόπο αποσιωπήσεώς του; Αλλά, περισσότερο, πώς αυτή η συνταρακτική «ανακάλυψη» που έγινε – όπως ισχυρίζεται αυτός ο παραμυθάς το 1980 αποσιωπήθηκε 27 ολόκληρα χρόνια από τους «μένεα πνέοντας» παλαιότερα και ιδιαίτερα τα νεότερα χρόνια δεδηλωμένους εχθρούς του Χριστού και της Εκκλησίας του; Μα ξεπεράσαμε πλέον τα όρια της πιο φανταστικής μυθοπλασίας καταφεύγοντας σε ανεπίτρεπτο παραπληροφόρηση και απατεωνιά των 20 από Χριστού αιώνων!

Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τα όσα κατά καιρούς από τη νύκτα της Αναστάσεως έως τον περασμένο αιώνα τον «απατεώνα» ισχυρίσθηκαν οι αρνούμενοι την Ανάσταση και αναμυρηκάζουν οι σύγχρονοι αντίχριστοι. Η αναφορά μας, ειδικότερα σ’ αυτόν τον θλιβερό σκηνοθέτη που για να προσφέρει στο καταναλωτικό κοινό «ό,τι πουλάει» παραμυθιάζει τους ανύποπτους και αφελείς.

Θα ολοκληρώσω την αναφορά μου στην παράνοιά του με τα λόγια του γνωστού αρθογράφου της »Γκάρντιαν» Τζάστιν Θάκερ για το ανόητο αυτό ντοκιμαντέρ «O χαμένος τάφος του Ιησού Χριστού». Λέγει λοιπόν ο σοβαρός αυτός αρθογράφος: «Είμαι γιατρός και δόκτωρ της Θεολογίας και είναι ασύνηθες να βλέπω να χλευάζονται και οι δύο επιστήμες μου». Στον τόπο μας όμως τις τελευταίες δεκαετίες χλευάζονται χωρίς προηγούμενο τα ιερά και τα όσια του Γένους, «λόγω και έργω», πράγμα που συνιστά ποινικόν αδίκημα όπως και η διασπορά ψευδών ειδήσεων με την ανθούσα στις ημέρες μου παραπληροφόρηση και ύβρη που μένουν ακόλαστα αφού «ο νόμος ητόνησεν». Εύστοχα ο μακαρίτης θυμόσοφος, Ροΐδης, έγραφε πως δεν υπάρχει ανάγκη ψηφίσεως νέων νόμων αλλά ενός μόνον που να ορίζει την εφαρμογή των κειμένων νόμων. Προσφάτως ακούσαμε από δημοσίους άνδρας και «εκπροσώπους» των Α.Ε.Ι. να δηλώνουν ανερυθρίαστα ότι ας ψήφισε η Βουλή τον γνωστό νόμο και ας ισχύει, εμείς κ δεν θα τον εφαρμόσουμε! Και εν τοιαύτη περιπτώσει τι χρειάζεται η κουκούλα για όποιο αδίκημα θέλει κανείς να διαπράξει; Και πού εξωθούμε τους νέους μας με τέτοια «πανεπιστημιακά μαθήματα»; Για την πλεονάζουσα πια χλεύη και ύβρη και την ακμάζουσα παραπληροφόρηση, αρθογράφος της »Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν» για να διευκολύνει τους επιδόξους μιμητές των ως άνω τερατολόγων και να μην εξοδεύουν από την «πολύτιμο» μεταλλαγμένη φαιά τους ουσία, τους δίδει την εξής συνταγή:

«Πάρετε έναν ιερό θησαυρό. Προσθέστε μια πολύ σκοτεινή συνωμοσία. Ρίξτε και ένα όνομα γνωστό Ντάντε, Αρχιμήδης, Μακιαβέλλι, Πόε, Σαίξπηρ, Βλαντ ο Ανασκολοπιστής, ό, τι θέλετε – και ανακατέψτε τα όλα, σε μία πυκνή σούπα. Αν υπάρχει χώρος για τους ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης ή λίγο γενετικό υλικό από πρόσωπο της Βίβλου, βάλτε τα κι αυτά οπωσδήποτε στο χυλό» (Για τη μετάφραση του παραθέματος ευχαριστώ την «Καθημερινή»).

Η σούπα αυτή, εύγευστη και ευκολοχώνευτη, καλοπληρωμένη στους γνωστούς σερβιτόρους της, διανέμεται δωρεάν όπως η φασολάδα του «Κουρτουλους» επί Κατοχής.

Τέτοιες ημέρες θάταν καλύτερα να μην ασχοληθούμε με τους εικονομάχους και εικονοκλάστες των ιερών και οσίων αλλά με το βαθύτερο λυτρωτικό νόημα των ημερών αυτών. Ωστόσο επειδή οι εχθροί του Χριστού «εβουλεύσαντο ίνα και τον Λάζαρον αποκτείνωσιν ότι πολλοί δι’ αυτόν υπήγον των Ιουδαίων και επίστευον εις τον Ιησούν». (ΙΩΑΝΝΟΥ IΒ,10-12), δεν γνωρίζουμε μέχρι ποίου σημείου θα προχωρήσουν και θα φθάσουν, οι σύγχρονοι μιμητές τους, και τι βυσσοδομούν. Ας είμαστε «γρηγορούντες και προσευχόμενοι ίνα μη εισέλθω μεν εις πειρασμόν».

Σ